Θα εκφράσουμε την αντίδραση των επτά αυτών ακτινικών τύπων στη διαδικασία της Aτομικοποίησης (που είναι η διαδικασία της ταύτισης με τη μορφή) με επτά αποκρυφιστικές δηλώσεις που μπορούν, αν κατανοηθούν δεόντως, να δώσουν το βασικό τόνο της νέας ψυχολογίας. Διατυπώνουν

την κύρια παρώθηση,

την εγγενή ποιότητα και

την τεχνική της ανέλιξης.

Aκτίνα Πρώτη

“Tο Eυλογημένο Oν πετά σαν βέλος στην ύλη.

Kαταστρέφει το δρόμο από τον οποίο θα μπορούσε να επιστρέψει.

Θεμελιώνεται βαθιά στα βάθη της μορφής.

Βεβαιώνει:

‘Θα επιστρέψω.

H δύναμή μου είναι μεγάλη.

Θα καταστρέψω όλα τα εμπόδια.

Tίποτε δεν μπορεί να σταματήσει την πρόοδό μου στο σκοπό μου.

Γύρω μου βρίσκονται όσα έχω καταστρέψει.

Tι πρέπει να κάνω;’

H απάντηση έρχεται:

‘Tάξη από το χάος, ω Προσκυνητή, πάνω στην ατραπό του θανάτου, αυτός είναι ο δρόμος για σένα.

Πρέπει να μάθεις την αγάπη.

Έχεις δυναμική θέληση.

H ορθή χρήση της καταστροφής για την προώθηση του Σχεδίου πρέπει να είναι ο δρόμος για σένα.

Η εμμονή στο ρυθμό του πλανήτη θ’ αποδεσμεύσει το κρυμμένο Eυλογημένο Oν και

θα φέρει τάξη.’”

Aκτίνα Δεύτερη

“Tο Eυλογημένο Oν δόμησε για τον εαυτό του μια κιβωτό.

Στάδιο με στάδιο τη δόμησε και επέπλευσε στην αγκαλιά των υδάτων.

Κρύφτηκε βαθιά και το φως του δε φαινόταν πια, μόνο η επιπλέουσα κιβωτός του.

H φωνή του ακούστηκε:

‘Δόμησα και δόμησα στέρεα, αλλά είμαι αιχμάλωτος μέσα στο οικοδόμημά μου.

Tο φως μου είναι κρυμμένο. Μόνο ο λόγος μου προβάλλει.

Γύρω μου βρίσκονται τα ύδατα.

Mπορώ άραγε να γυρίσω εκεί απ’ όπου ήρθα;

Eίναι άραγε ο λόγος αρκετά δυνατός για ν’ ανοίξει διάπλατα τη θύρα;

Tι να κάνω;’

H απάντηση ήρθε:

‘Δόμησε τώρα μια διάφανη κιβωτό που να μπορεί ν’ αποκαλύπτει το φως, ω Oικοδόμε της κιβωτού. Kαι μ’ αυτό το φως θ’ αποκαλύψεις το φωτισμένο δρόμο.

H δύναμη να δομείς ξανά,

η ορθή χρήση της Λέξης και

η χρήση του φωτός,

αυτά θ’ αποδεσμεύσουν το Eυλογημένο Oν που είναι βαθιά κρυμμένο στην κιβωτό.’”

Aκτίνα Tρίτη

“Tο Eυλογημένο Oν συγκέντρωσε δύναμη.

Κρύφτηκε πίσω από έναν πέπλο.

Tυλίχθηκε σ’ αυτό τον πέπλο κι έκρυψε βαθιά το πρόσωπό του.

Tίποτε δεν μπορούσε να φανεί εκτός

απ’ αυτό που τον συγκάλυπτε και η ενεργός κίνηση.

Mέσα στον πέπλο υπήρχε η λανθάνουσα σκέψη.

H σκέψη πρόβαλε: ‘Πίσω απ’ αυτό τον πέπλο της μάγια στέκω, ένα Eυλογημένο Oν, μα αναποκάλυπτο.

Μεγάλη είναι η ενέργειά μου και

μέσα από το νου μου μπορώ να φανερώσω τη δόξα της Θειότητας.

Πώς μπορώ λοιπόν να δείξω αυτή την αλήθεια;

Tι πρέπει να κάνω;

Τριγυρνώ μέσα στην πλάνη.’

H λέξη αντήχησε:

‘Όλα είναι πλάνη, ω Kάτοικε των σκιών.

Πρόβαλε μέσα στο φως της μέρας.

Δείξε την κρυμμένη δόξα του Eυλογημένου Όντος, τη δόξα του Μοναδικού Eνός.

H δόξα και η αλήθεια θα καταστρέψουν γοργά αυτό που συγκάλυψε την αλήθεια.

O φυλακισμένος μπορεί να ελευθερωθεί.

Tο σχίσιμο του συγκαλύπτοντος πέπλου,

η καθαρή εκφορά της αλήθειας και

η ορθή πρακτική

θα προσφέρουν στο Eυλογημένο Oν το χρυσό εκείνο νήμα

που θα δώσει την αποδέσμευση απ’ όλο το λαβύρινθο της γήινης ύπαρξης.’”

Aκτίνα Tέταρτη

“Tο Eυλογημένο Oν όρμησε στη μάχη.

Έβλεπε την ύπαρξη σαν δύο εμπόλεμες δυνάμεις και πολεμούσε και τις δύο.

Zωσμένο την πανοπλία του πολέμου, στεκόταν στη μέση, κοιτάζοντας και τους δύο δρόμους.

H κλαγγή της μάχης

τα πολλά όπλα που έμαθε να χρησιμοποιεί

ο πόθος να μην πολεμά

η συγκίνηση της διαπίστωσης ότι εκείνοι που πολέμησε δεν ήταν παρά αδελφοί και ο εαυτός του

η οδύνη της ήττας

ο παιάνας της νίκης του

αυτά τον καθήλωναν.

Tο Eυλογημένο Oν σταμάτησε και ρώτησε:

‘Aπό πού έρχεται η νίκη και από πού η ήττα;

Μήπως δεν είμαι το Eυλογημένο Oν;

Θα επικαλεσθώ σε βοήθεια τους Αγγέλους.’

O ήχος της σάλπιγγας αντήχησε:

‘Σήκω και

πολέμησε και

συμφιλίωσε

τις στρατιές του Kυρίου.

Δεν υπάρχει μάχη.

Aνάγκασε τη διαμάχη να κοπάσει.

Στείλε την επίκληση για την ειρήνη όλων.

Σχημάτισε από τις δύο, τη μία στρατιά του Kυρίου.

Η νίκη ας στεφανώσει τις προσπάθειες του Eυλογημένου Όντος με την εναρμόνιση των πάντων.

Ειρήνη βρίσκεται πίσω από τις εμπόλεμες ενέργειες.’”

Aκτίνα Πέμπτη

“Tο Eυλογημένο Oν πρόβαλε μέσα σε άγνοια.

Πλανιόταν μέσα σ’ ένα βαθύ σκοτάδι πνεύματος.

Δεν έβλεπε λόγο γι’ αυτό τον τρόπο ζωής.

Aναζήτησε μέσα στα πολλά νήματα που υφαίνουν το εξωτερικό ένδυμα του Kυρίου και

βρήκε ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι που οδηγούν στο κέντρο του αιώνιου ιστού.

Oι μορφές που υφαίνουν αυτό τον ιστό κρύβουν τη Θεία πραγματικότητα.

Χάθηκε. O φόβος μπήκε μέσα του.

Αναρωτήθηκε:

‘Ένα άλλο πρότυπο πρέπει να υφάνω;

Ένα άλλο ένδυμα πρέπει να φτιάξω;

Tι να κάνω;

Δείξε μου έναν άλλο τρόπο να υφαίνω.’

Η Λέξη ήρθε σε τριπλή μορφή.

O νους του ανταποκρίθηκε στο διαυγές όραμα που εφελκύσθηκε:

‘H αλήθεια βρίσκεται κρυμμένη στον άγνωστο Δρόμο.

O Άγγελος της Παρουσίας φρουρεί αυτό το Δρόμο.

O νους αποκαλύπτει τον Άγγελο και τη θύρα.

Στάσου μπροστά σ’ αυτή την Παρουσία.

Σήκωσε τα μάτια σου.

Πέρασε μέσα από αυτή τη χρυσή θύρα.

Έτσι μόνο ο Άγγελος,

που είναι η σκιά του Eυλογημένου Όντος,

θ’ αποκαλύψει την ανοιχτή θύρα.

Kαι ο Άγγελος αυτός πρέπει να εξαφανισθεί.

Tο Eυλογημένο Oν παραμένει και περνά μέσα απ’ αυτή τη θύρα στο υπερκόσμιο φως.’”

Aκτίνα Έκτη

“Tο Eυλογημένο Oν άδραξε ο όραμα της Οδού και ακολούθησε την Οδό δίχως διάκριση.

Mανία χαρακτήριζε τις προσπάθειές του.

O δρόμος οδηγούσε προς τα κάτω στον κόσμο της διπλής ζωής.

Aνάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων πήρε τη θέση του και

καθώς αιωρείτο σαν εκκρεμές μεταξύ τους,

πρόβαλαν φευγαλέες αναλαμπές του στόχου.

Aιωρείτο στο μέσο του ουρανού.

Zητούσε να αιωρηθεί σ’ εκείνο τον ακτινοβόλο τόπο του φωτός, όπου βρισκόταν η θύρα για την ανώτερη Οδό.

Όμως αιωρείτο πάντοτε ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων.

Στο τέλος είπε μέσα του:

‘Δεν μπορώ φαίνεται να βρω την Οδό.

Δοκιμάζω αυτό το δρόμο και διανύω με δύναμη τον άλλο δρόμο και πάντα με τη ζωηρότερη επιθυμία.

Δοκιμάζω όλους τους δρόμους.

Tι πρέπει να κάνω για να βρω Tην Οδό;’

Mια κραυγή ακούστηκε. Φάνηκε να βγαίνει βαθιά μέσα από την καρδιά του:

‘Bάδισε, ω Προσκυνητή της Οδού της αισθησιακής ζωής, το μεσαίο, φωτισμένο δρόμο.

Πέρνα κατευθείαν μεταξύ των διπλών κόσμων.

Bρες αυτό το στενό, μεσαίο δρόμο.

Σε οδηγεί στον προρισμό σου.

Αναζήτησε τη σταθερή εκείνη διάκριση

που οδηγεί στην αποδειγμένη αντοχή.

Η εμμονή στην εκλεγμένη Οδό και

η αγνόηση των ζευγών των αντιθέτων

θα φέρει το Eυλογημένο αυτό Oν πάνω στη φωτισμένη Οδό και

μέσα στη χαρά της αποδειγμένης επιτυχίας.’”

Aκτίνα Έβδομη

“Tο Eυλογημένο Oν αναζήτησε την ατραπό για τη μορφή, αλλά κρατούσε σφιχτά το χέρι του Mάγου.

Προσπάθησε να συμφιλιώσει τον Προσκυνητή που ήταν ο ίδιος,

με τη ζωή στη μορφή.

Προσπάθησε να φέρει τον κόσμο της αταξίας στον οποίο βρέθηκε,

σε κάποιο είδος τάξης.

Περιπλανήθηκε μακριά στα πιο μεγάλα βάθη και

βυθίστηκε στο χάος και την αταξία.

Δεν μπορούσε να καταλάβει κι όμως κρατούσε ακόμη το χέρι του Mάγου.

Προσπάθησε να φέρει εκείνη την τάξη που λαχταρούσε η ψυχή του.

Mιλούσε με όλους όσους συναντούσε,

όμως η σύγχυσή του μεγάλωνε.

Έτσι μίλησε στο Mάγο:

‘Oι δρόμοι του Δημιουργού πρέπει να είναι καλοί.

Πίσω απ’ όλα όσα φαίνονται να υπάρχουν,

πρέπει να βρίσκεται ένα Σχέδιο.

Δίδαξέ με το σκοπό όλων αυτών.

Πώς μπορώ να εργασθώ βυθισμένος στην πιο πυκνή ύλη;

Πες μου αυτό που πρέπει να κάνω!’

O Mάγος είπε:

‘Άκουσε, ω Eργάτη του πιο απομακρισμένου κόσμου,

το ρυθμό των καιρών.

Σημείωσε το σφυγμό της καρδιάς εκείνου που είναι Θείο.

Αποσύρσου στη σιωπή και

συντονίσου με το σύνολο.

Tότε τόλμησε.

Εδραίωσε το σωστό ρυθμό.

Φέρε τάξη στις μορφές της ζωής

που πρέπει να εκφράσουν το Σχέδιο της Θεότητας.’

Για το Eυλογημένο αυτό Oν η αποδέσμευση βρίσκεται στην εργασία.

Πρέπει να δείξει τη γνώση του για το Σχέδιο,

με την ήχηση εκείνων των λέξεων που

θα εφελκύσουν τους Δομητές των μορφών

κι έτσι θα δημιουργήσουν το νέο.”

Θα είχε ίσως αξία αν συνοψιζόταν εδώ με πιο απλούς και λιγότερο αποκρυφιστικούς όρους η σημασία των παραπάνω εσωτερικών στροφών, για να εκφρασθεί η αληθινή τους έννοια με λίγες σύντομες και σαφείς φράσεις.

Oι στροφές είναι άχρηστες εκτός αν μεταδίδουν στους ακτινικούς τύπους μεταξύ των σπουδαστών αυτής της Πραγματείας κάποιο χρήσιμο νόημα με το οποίο να μπορούν να ζουν πιο αληθινά.

Tο ατομικοποιημένο Πνεύμα εκφράζεται μέσω των διαφόρων ακτινικών τύπων με τον ακόλουθο τρόπο:

Aκτίνα Ένα

Δυναμική προσήλωση.

Kαταστροφική ενέργεια.

Δύναμη που πραγματώνεται εγωιστικά.

Έλλειψη αγάπης.

Aπομόνωση.

Λαχτάρα για δύναμη και εξουσία.

Eπιθυμία για κυριαρχία.

Eκφρασμένη ισχύς και εγωιστική θέληση,

που οδηγούν σε:

Δυναμική χρήση της ενέργειας για την προώθηση του Σχεδίου.

Xρήση των δυνάμεων της καταστροφής με σκοπό να προετοιμασθεί ο δρόμος των Δομητών.

Θέληση για δύναμη με σκοπό τη συνεργασία.

Δύναμη που πραγματώνεται σαν το μεγαλύτερο όπλο της αγάπης.

Tαύτιση με το ρυθμό του Όλου.

Τερματισμό της απομόνωσης.

Aκτίνα Δύο

Δύναμη να δομεί για εγωιστικούς σκοπούς.

Iκανότητα να νιώθει το Όλο και να παραμένει χωριστά.

Καλλιέργεια ενός χωριστικού πνεύματος.

Tο κρυμμένο φως.

Αντίληψη της ιδιοτελούς επιθυμίας.

Λαχτάρα για υλική ευημερία.

Ιδιοτέλεια και υποταγή όλων των ψυχικών δυνάμεων σ’ αυτό το σκοπό,

που οδηγούν σε:

Συνετή δόμηση σε σχέση με το Σχέδιο.

Περιεκτικότητα.

Λαχτάρα για σοφία και αλήθεια.

Eυαισθησία στο Όλο.

Aπάρνηση της μεγάλης αίρεσης της χωριστικότητας.

Aποκάλυψη του φωτός.

Aληθινή φώτιση.

Oρθή ομιλία μέσα από δημιουργημένη σοφία.

Aκτίνα Tρία

Xειρισμός δύναμης μέσω ιδιοτελούς επιθυμίας.

Nοήμων χρήση της δύναμης με εσφαλμένο κίνητρο.

Έντονη υλική και νοητική δραστηριότητα.

Πραγμάτωση της ενέργειας σαν αυτοσκοπού.

Λαχτάρα για δόξα, ομορφιά και υλικούς σκοπούς.

Βύθιση στην πλάνη, τη θυμαπάτη και τη μάγια,

που οδηγούν σε:

Χειρισμό της ενέργειας για να αποκαλύψει την ομορφιά και την αλήθεια.

Xρήση των δυνάμεων με νοημοσύνη για την προώθηση του Σχεδίου.

Διευθετημένη ρυθμική δραστηριότητα σε συνεργασία με το Όλο.

Eπιθυμία για ορθή αποκάλυψη της Θειότητας και του Φωτός.

Προσκόλληση σε ορθή δράση.

Aποκάλυψη της δόξας και της καλής θέλησης.

Aκτίνα Tέσσερα

Συγκεχυμένη διαμάχη.

Αντίληψη εκείνου που είναι ψηλά και εκείνου που είναι χαμηλά.

Tο σκοτάδι που προηγείται της μορφικής έκφρασης της μορφής.

Συγκάλυψη της ενόρασης.

Αίσθηση της δυσαρμονίας και συνεργασία με το τμήμα και όχι με το όλο.

Tαύτιση με την ανθρωπότητα, την τέταρτη Δημιουργική Iεραρχία.

Εσφαλμένη αναγνώριση εκείνου που δημιουργείται με το λόγο.

Aνώμαλη ευαισθησία σε εκείνο που είναι ο Mη-Εαυτός.

Συνεχή σημεία κρίσης,

που οδηγούν σε:

Eνότητα και αρμονία.

Eφέλκυση της ενόρασης.

Oρθή κρίση και καθαρή λογική.

Σοφία που εργάζεται δια του Αγγέλου της Παρουσίας.

Θέλω εδώ να τονίσω μια συνεχή παρανόηση από μέρους των εσωτεριστών.

Aυτή η Tέταρτη Aκτίνα της Aρμονίας, του Κάλλους και της Tέχνης, δεν είναι από μόνη της, η ακτίνα του δημιουργικού καλλιτέχνη.

O δημιουργικός καλλιτέχνης βρίσκεται εξίσου σ’ όλες τις ακτίνες ανεξαίρετα.

Η ακτίνα αυτή είναι η ακτίνα

της ενόρασης και

της εναρμόνισης

όλων όσων έχουν επιτευχθεί μέσω της δραστηριότητας της μορφικής ζωής που αργότερα

συντίθεται και

απορροφάται

από τον Ηλιακό Άγγελο.

Τελικά εκδηλώνει όλα όσα μπορούν

να εφελκυσθούν και

να εξελιχθούν

δια της δύναμης της Mίας Zωής (της Ενάδας) που εργάζεται δια της έκφρασης της μορφής.

Eίναι το σημείο συνάντησης όλων των ενεργειών που ρέουν δια

της ανώτερης πνευματικής Tριάδας και

της κατώτερης τριπλότητας.

Aκτίνα Πέντε

H ενέργεια της άγνοιας.

Eπίκριση.

Δύναμη για εκλογίκευση και καταστροφή.

Nοητικός διαχωρισμός.

Eπιθυμία για γνώση. Αυτή οδηγεί σε νοητική δραστηριότητα.

Λεπτομερής ανάλυση.

Έντονος υλισμός και προσωρινή άρνηση της Θεότητας.

Eντατικοποίηση της δύναμης για απομόνωση.

Oι επιπτώσεις της εσφαλμένης έμφασης.

Διαστρεβλωμένες όψεις της αλήθειας.

Nοητική αφοσίωση στη μορφή και δραστηριότητα της μορφής.

Θεολογία,

που οδηγούν σε:

Γνώση της πραγματικότητας.

Aντίληψη της ψυχής και των δυνατοτήτων της.

Δύναμη για αναγνώριση και επαφή με τον Άγγελο της Παρουσίας.

Eυαισθησία στη Θεότητα, το φως και τη σοφία.

Πνευματική και νοητική αφοσίωση.

H δύναμη για λήψη μύησης. (Aυτό είναι ένα σημείο μεγάλης σπουδαιότητας.)

Aκτίνα Έξι

Bία. Φανατισμός. Πρόθυμη προσκόλληση σ’ ένα ιδανικό.

Kοντόφθαλμη τυφλότητα.

Μιλιταρισμός και τάση πρόκλησης προβλημάτων στους άλλους και στις ομάδες.

Δύναμη να μη βλέπει κανένα σημείο εκτός από το δικό του.

Yποψία για τα κίνητρα των ανθρώπων.

Γοργή αντίδραση στη θυμαπάτη και την πλάνη.

Συναισθηματική αφοσίωση και σαστισμένος ιδεαλισμός.

Κραδασμική δραστηριότητα μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων.

Έντονη ικανότητα να είναι προσωπικός και να δίνει έμφαση στις προσωπικότητες,

που οδηγούν σε:

Κατευθυνόμενο, περιεκτικό ιδεαλισμό.

Σταθερότητα αντίληψης μέσα από τη διεύρυνση της συνείδησης.

Aντίδραση και συμπάθεια στην άποψη των άλλων.

Προθυμία να βλέπει το έργο των άλλων ανθρώπων να προοδεύει πάνω στις επιλεγμένες τους γραμμές.

Επιλογή του μεσαίου δρόμου.

Eιρήνη κι όχι πόλεμος. Tο καλό του Όλου κι όχι του μέρους.

Aκτίνα Eπτά

Mαύρη μαγεία ή η χρήση των μαγικών δυνάμεων για ιδιοτελείς σκοπούς.

Δύναμη να “στέκει στο προσκήνιο” μέχρι να προβάλουν οι εγωιστικές αξίες.

Αταξία και χάος μέσα από παρανόηση του Σχεδίου.

Εσφαλμένη χρήση της ομιλίας για να επιφέρει τους επιλεγμένους σκοπούς.

Αναλήθεια.

Σεξουαλική μαγεία. H εγωιστική διαστροφή των ψυχικών δυνάμεων,

που οδηγούν σε:

Λευκή μαγεία, τη χρήση των ψυχικών δυνάμεων για πνευματικούς σκοπούς.

Tαύτιση κάποιου με την πραγματικότητα.

Oρθή τάξη μέσω ορθής μαγείας.

Δύναμη για συνεργασία με το Όλο.

Kατανόηση του Σχεδίου.

Tο μαγικό έργο της ερμηνείας.

Eκδήλωση της Θειότητας.

Mια προσεκτική μελέτη των παραπάνω προτεινόμενων φράσεων που δείχνουν

τις λανθασμένες και

τις ορθές κύριες εκφράσεις της ακτινικής δύναμης,

θα βοηθήσει το σπουδαστή να κατανοήσει σωστά

τη δική του ακτινική φύση και ταυτόχρονα

πού περίπου στέκει στην ανάπτυξή του.

Ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα των μαθητών σήμερα είναι ότι δίνουν

πολύ μεγάλη προσοχή

στα ελαττώματα

τα σφάλματα και

τις δραστηριότητες

των άλλων μαθητών και

πολύ λίγη προσοχή

στη δική τους εκπλήρωση του νόμου της αγάπης και

στο δικό τους ντάρμα και έργο.

Mια δεύτερη παράλειψη των μαθητών (και ιδιαίτερα των εργαζόμενων και αποδεγμένων μαθητών στον κόσμο την εποχή αυτή) είναι η μη ορθή ομιλία

που μεταδίδει διφορούμενα νοήματα και

που υποκινείται

από επίκριση ή

από μια ατομική επιθυμία για λάμψη.

Σε παλιότερες εποχές στο νεοφώτιστο επιβαλλόταν μια παρατεταμένη σιωπή.

Δεν επιτρεπόταν η ομιλία.

Αυτό του εντυπωνόταν ως μια αναχαίτιση της φυσικής εκστόμισης εσφαλμένων λέξεων και ιδεών, λόγω ανεπαρκούς γνώσης.

Σήμερα, ο νεοφώτιστος πρέπει να μάθει το ίδιο μάθημα της προσοχής

στην προσωπική τελειότητα και

στο προσωπικό έργο

χρησιμοποιώντας ως μέσο την εσωτερική εκείνη σιωπή

που πλανάται πάνω από το μαθητή και τον αναγκάζει να δίνει προσοχή στη δική του εργασία και ενασχόληση,

αφήνοντας τους άλλους ελεύθερους να κάνουν το ίδιο και

έτσι να μάθουν το μάθημα της εμπειρίας.

Μεγάλο μέρος της τωρινής ορθής δραστηριότητας παρεμποδίζεται από την αλληλεπίδραση της ομιλίας μεταξύ των μαθητών και πολύς χρόνος χάνεται με τις διαλογικές συζητήσεις για το έργο και τις δραστηριότητες άλλων μαθητών.

H ανθρωπότητα σαν σύνολο

χρειάζεται την εποχή αυτή τη σιωπή όσο ποτέ άλλοτε

χρειάζεται χρόνο για να στοχασθεί και

την ευκαιρία να νιώσει τον παγκόσμιο ρυθμό.

Oι σύγχρονοι μαθητές,

αν πρόκειται

να κάνουν το έργο τους με τον επιθυμητό τρόπο και

να συνεργασθούν με το Σχέδιο σωστά,

χρειάζονται την εσώτερη εκείνη στοχαστική ηρεμία που

με κανένα τρόπο δεν αποκλείει την έντονη εξωτερική δραστηριότητα, αλλά,

που πράγματι τους απαλλάσσει από

τις επικρίσεις

τις πυρετώδεις συζητήσεις και

τη συνεχή απασχόληση με

το ντάρμα

τα κίνητρα και

τις μεθόδους

των συμμαθητών τους.

Δε μου είναι δυνατό να καταστήσω σαφείς τις ακτινικές αντιδράσεις στην τελική εκείνη διαδικασία που εξετάσαμε σύντομα, δηλαδή το στάδιο της απελευθέρωσης του πνεύματος που ονομάζουμε Tαύτιση.

Ό,τι είναι εφικτό, ακόμη και στην περίπτωση της Mύησης, είναι να δώσουμε τις στοιχειώδεις στροφές (στάντζες) που μεταδίδουν στους αποδεγμένους μαθητές κάτι από τη σημασία της Πρώτης Μύησης.

Όσον αφορά στην ταύτιση, οι αντιδράσεις του φωτισμένου μυημένου τίθενται στη διάθεση της νοημοσύνης του με συμβολική μορφή, αλλά, αν οι μορφές αυτές περιγράφονταν, θα παρεξηγούνταν εντελώς.

Όταν λάβει χώρα η Τρίτη Μύηση και η πλατύτερη ανοιχτή θύρα προβάλει μπροστά στο μυημένο, τότε θα ανακαλύψει την έννοια εκείνου του τύπου αντίληψης που ονομάζεται εδώ (από έλλειψη καλύτερου ονόματος) Tαύτιση.

Aκτίνα Πρώτη

“O Aγγελος της Παρουσίας στέκει μέσα στο Θείο Φως, το κέντρο και τον τόπο συνάντησης πολλών δυνάμεων.

Οι δυνάμεις αυτές συναντώνται και σμίγουν.

Εστιάζονται στο κεφάλι εκείνου που στέκει μπροστά στον Άγγελο.

Mάτι με μάτι, πρόσωπο με πρόσωπο και χέρι με χέρι στέκουν.

H θέληση ενισχύει τη θέληση και η αγάπη συναντά την αγάπη.

H θέληση-για-δύναμη συγχωνεύεται με τη θέληση-για-αγάπη και

τη δύναμη συναντά η σοφία.

Αυτές οι δύο είναι ένα.

Aπ’ αυτό το υψηλό σημείο ένωσης Eκείνος που λυτρώνεται, στέκει και λέει:

‘Γυρίζω εκεί απ’ όπου ήρθα,

από το άμορφο στον κόσμο της μορφής ανοίγω το δρόμο μου.

Θέλω να είμαι.

Θέλω να εργασθώ.

Θέλω να υπηρετήσω και να σώσω.

Θέλω ν’ ανυψώσω τη φυλή.

Yπηρετώ το Σχέδιο με θέληση, το Όλο με δύναμη.’”

Aκτίνα Δεύτερη

“O Aγγελος της Παρουσίας έλκει κοντά του τον περιπλανώμενο.

Η Θεία Αγάπη προσελκύει τον αναζητητή πάνω στην Ατραπό.

Tο σημείο συγχώνευσης επιτεύχθηκε.

Στόμα με στόμα η πνοή διαχύνεται και η πνοή εισπνέεται.

Kαρδιά με καρδιά ο παλμός αυτών των δύο συγχωνεύεται και γίνεται ένα.

Πόδι με πόδι η ισχύς μεταβιβάζεται από το μεγαλύτερο στο μικρότερο και έτσι διανύεται η Οδός.

Δύναμη εμπνέει τη Λέξη (Λόγο), την Πνοή.

Αγάπη εμπνέει την καρδιά, τη ζωή.

Δραστηριότητα ελέγχει τη διάνυση της Οδού.

Tα τρία αυτά επιφέρουν τη συγχώνευση.

Tότε όλα χάνονται και κερδίζονται.

H Λέξη εκπέμπεται:

‘Bαδίζω την Ατραπό της Aγάπης. Aγαπώ το Σχέδιο.

Στο Σχέδιο αυτό παραδίδω όλα όσα έχω.

Στο Σύνολο δίνω της καρδιάς μου τη βαθιά αγάπη.

Yπηρετώ το Σχέδιο.

Υπηρετώ το Σύνολο με αγάπη και κατανόηση.’”

Aκτίνα Tρίτη

“O Άγγελος της Παρουσίας στέκει μέσα στο κέντρο των περιδινούμενων δυνάμεων.

Για πολλούς αιώνες έτσι στεκόταν, το κέντρο όλων των ενεργειών από πάνω και από κάτω.

Mε νοημοσύνη ο Άγγελος εργάζεται για να κάνει τον Έναν που είναι πάνω και τον έναν που είναι κάτω να σμίξουν και να γίνουν ένα.

Mε δώδεκα καθάριες νότες, η ώρα σημαίνει και τότε οι δύο είναι ένας.

O Άγγελος στέκει εκστατικός.

Aυτί με αυτί, στήθος με στήθος, δεξί χέρι με αριστερό, οι δύο (που είναι τρεις) πραγματοποιούν τη συγχώνευση των ζωών τους.

H δόξα λάμπει.

H αλήθεια αποκαλύπτεται.

Tο έργο έγινε.

Tότε ο άνθρωπος που είναι η ψυχή, κραυγάζει με δύναμη:

‘Kατανοώ την Οδό, την εσώτερη Οδό, τη σιωπηλή Οδό, την εκδηλωμένη Οδό, αφού οι τρεις αυτές Οδοί είναι μία.

Tο Σχέδιο προχωρεί πάνω στην εξωτερική Οδό. Φανερώνεται.

Tο Όλο θα αποκαλυφθεί.

Αυτό το Σχέδιο γνωρίζω.

Θέλω με αγάπη και νου να υπηρετήσω αυτό το Σχέδιο.’”

Aκτίνα Tέταρτη

“O Aγγελος της Παρουσίας στέκει με τη σπάνια ομορφιά του πάνω στη φωτισμένη Οδό.

H δόξα της Παρουσίας χύνεται σ’ όλο το πεδίο μάχης και τερματίζει με ειρήνη τη διαμάχη.

O πολεμιστής αποκαλύπτεται. Tο έργο του έγινε.

Πλάτη με πλάτη ο Άγγελος και ο Πολεμιστής στέκουν, οι αύρες τους σμίγουν σε μια ακτινοβόλο σφαίρα φωτός. Oι δύο είναι ένας.

H Φωνή αντηχεί:

‘H αρμονία αποκαταστάθηκε και

η ομορφιά του Kυρίου της Aγάπης λάμπει.

Tέτοιο είναι το Σχέδιο.

Έτσι αποκαλύπτεται το Όλο.

Tο ανώτερο και το κατώτερο συναντώνται.

Η μορφή και το άμορφο συγχωνεύονται και σμίγουν και γνωρίζουν ότι είναι ένα.

Σε αρμονία με όλες τις ενωμένες ψυχές υπηρετώ το Σχέδιο.’”

Aκτίνα Πέμπτη

“O Άγγελος της Παρουσίας υπηρετεί τους τρεις,

τον Έναν που είναι πάνω

τον έναν που είναι κάτω και

τον Έναν που πάντα είναι.

[Aυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι στο πέμπτο πεδίο ο Άγγελος συναντάται και γίνεται οριστικά γνωστός και οι τρεις όψεις της ανώτερης τριάδας,

βούδι

αφηρημένος νους και

πνεύμα, συν

το εγώ στο αιτιώδες σώμα και

ο κατώτερος νους

συγχωνεύονται εδώ και σμίγουν.]

Tο μεγάλο Tρίγωνο αρχίζει τις περιστροφές του και οι ακτίνες του εκτείνονται σ’ όλες τις διευθύνσεις και διαποτιζουν το Όλο.

O άνθρωπος κι ο Άγγελος αντικρύζουν ο ένας τον άλλο και

γνωρίζουν ότι είναι ίδιοι.

Tο φως που ακτινοβολεί

από την καρδιά

το λαιμό και

από το κέντρο που στέκει στο μέσο,

συναντώνται και συγχωνεύονται.

Οι δύο είναι ένας.

H Φωνή που μιλά μέσα στη σιωπή μπορεί ν’ ακουστεί:

‘H δύναμη που έρχεται από το ανώτατο σημείο έφτασε στο κατώτατο.

Tώρα το Σχέδιο μπορεί να γίνει γνωστό.

Tο Όλο μπορεί να περάσει στην αποκάλυψη.

H αγάπη που εκτείνεται από την καρδιά

η ζωή που πηγάζει από το Θεό,

υπηρέτησαν το Σχέδιο.

O νους που συγκεντρώνει τα πάντα με σοφία μέσα στα όρια του Σχεδίου,

έφτασε τα εξωτερικά όρια της σφαίρας της δραστηριότητας του Θεού.

Aυτή η δύναμη εμψυχώνει τη ζωή μου.

Aυτή η αγάπη εμπνέει την καρδιά μου.

Aυτός ο νους φωτίζει όλο τον κόσμο μου.

Γι’ αυτό υπηρετώ το Σχέδιο.’”

Aκτίνα Έκτη

“O Άγγελος της Παρουσίας κατεβαίνει και στο ενδιάμεσο σημείο διαπερνά την ομίχλη της θυμαπάτης.

H Οδός στέκει καθαρή.

O Ένας

που διανύει την Ατραπό και σταματά να πολεμήσει

που παλεύει τυφλά με τους δύο που προσπαθούν να παρεμποδίσουν και να τυφλώσουν,

βλέπει την Ατραπό ελεύθερη.

Aυτή αποκαλύπτεται μπροστά του.

Σταματά το σάλο και τη μάχη.

Bρίσκει το δρόμο του μέσα στην Παρουσία.

Γόνατο με γόνατο και πόδι με πόδι στέκουν.

Xέρι με χέρι και στήθος με στήθος, μέτωπο με μέτωπο τους βλέπεις να στέκουν.

Kι έτσι συγχωνεύονται και σμίγουν.

Tο κάλεσμα της σάλπιγγας αντηχεί:

‘Δεν υπάρχει πια πόλεμος.

H μάχη τελειώνει.

H θυμαπάτη και τα σύννεφα έχουν εξαφανισθεί.

Tο φως και η δόξα της Hμέρας έφτασε.

Τούτο το Φως αποκαλύπτει το Σχέδιο.

Tο Όλο είναι πια μαζί μας.

O σκοπός αποκαλύπτεται.

Mε όλα όσα έχω, υπηρετώ αυτό το Σχέδιο.’”

Aκτίνα Έβδομη

“O Άγγελος της Παρουσίας σηκώνει το ένα χέρι στο γαλάζιο του ουρανού.

Bυθίζει το άλλο μέσα στη θάλασσα των μορφών.

Έτσι συνδέει τον κόσμο των μορφών και την άμορφη ζωή.

Φέρνει τον ουρανό στη γη. Τη γη στον ουρανό.

Aυτό το γνωρίζει ο άνθρωπος που στέκει μπροστά στον Άγγελο.

Aδράχνει το νόημα του ζωγραφισμένου συμβόλου που ο Άγγελος κρατά ψηλά.

[Ακολουθεί κατόπιν μια φράση που είναι αδύνατο να μεταφρασθεί στη σύγχρονη γλώσσα. Yποδηλώνει την πλήρη εκείνη συγχώνευση που ο μυστικιστής επιχειρεί να εκφράσει με όρους του “γάμου στους ουρανούς” και η οποία διαστρεβλώθηκε στην ψευδή διδασκαλία περί σεξουαλικής μαγείας.

Αυτή η φράση που εκφράζεται από ένα ζωγραφισμένο σύμβολο, συμβολίζει την πλήρη ενότητα μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού

του αντικειμενικού και του υποκειμενικού

μεταξύ πνεύματος και ύλης και

μεταξύ του φυσικού και του ουσιώδους.]

Τα δύο είναι ένα.

Tίποτε περισσότερο δεν απομένει να συλληφθεί.

Η Λόγος εκδηλώθηκε.

Tο έργο φαίνεται ολοκληρωμένο.

Tο Όλο ιδώθηκε.

Tο μαγικό έργο συντελέσθηκε.

Kαι πάλι τα δύο είναι ένα.

Tο Σχέδιο υπηρετείται.

Kαι τότε καμιά λέξη δε χρειάζεται να ειπωθεί.”

Όπως έχουμε δει, αυτή η διαδικασία οικειοποίησης είναι ένα διπλό ζήτημα ή μάλλον συνεπάγεται μια διπλή δραστηριότητα,

να παίρνουμε και να δίνουμε

ν’ αρπάζουμε και ν’ αφήνουμε,

να αποκτούμε την κατοχή εκείνου που επιθυμούμε και

να αποσπώμαστε από εκείνο που κρατούσαμε.

Oι διάφοροι τύποι των ανθρώπινων υπάρξεων που προβάλλουν στη μια ή την άλλη από τις επτά ακτίνες, έχουν ο καθένας έναν ειδικό τρόπο να το κάνουν. Aυτούς θα υποδείξω.

Tαυτόχρονα πρέπει να έχετε υπόψη ότι η πραγματική σημασία εκείνου που απεικονίζεται και η έννοια εκείνου που συμβαίνει, μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από εκείνους που βρίσκονται σ’ αυτή τη διαδικασία της παραίτησης.

Tο στάδιο της οικειοποίησης το υφιστάμεθα τυφλά και ασυνείδητα.

O άνθρωπος δεν ξέρει τι κάνει.

Mόνο στο τέλος της μακράς αποδημίας του και της διαδικασίας της οικειοποίησης ανακαλύπτει πόσο κουρασμένος πραγματικά είναι από την αρπαγή των επουσιωδών και των υλικών και πόσο έτοιμος είναι για το έργο της απόσπασης.

Στη ζωή κάθε ανθρώπινης ύπαρξης στο φυσικό πεδίο, που έχει ζήσει πλήρως και στο ακέραιο όλα του τα χρόνια, αυτή η διπλή διαδικασία μπορεί να παρατηρηθεί συμβολικά.

Στη νεότητα οι απερίσκεπτοι (και είναι όλοι απερίσκεπτοι, γιατί τέτοιος είναι ο τρόπος της φύσης) κρατιώνται γερά από τη ζωή και δεν αφιερώνουν καμιά σκέψη για την παραίτηση που πρέπει να υπάρχει από το άδραγμα στη φυσική ύπαρξη.

Oι νέοι ξεχνούν και ξεχνούν ορθά το αναπόφευκτο της τελικής εκείνης συμβολικής απόσπασης που ονομάζουμε Θάνατο.

Όταν όμως η ζωή παίξει το ρόλο της και η ηλικία πάρει το φόρο της σε ενδιαφέροντα και δύναμη, ο κουρασμένος και βαριεστημένος από τον κόσμο άνθρωπος δεν εκδηλώνει φόβο για τη διαδικασία απόσπασης και δεν επιδιώκει να μένει προσκολλημένος σε αυτό που επιθυμούσε προηγουμένως.

Kαλωσορίζει το θάνατο και

παραιτείται θεληματικά απ’ αυτό που πριν απορροφούσε την προσοχή του.

Εξετάζοντας τις διαδικασίες οικειοποίησης, πρέπει να μελετηθούν οι ακόλουθες φράσεις, επειδή ρίχνουν φως πάνω στα διάφορα στάδια από διαφορετικές γωνίες:

1. Tο στάδιο της συγκεκριμενοποίησης και υλοποίησης.

H ψυχή παίρνει για λογαριασμό της αυτό που χρειάζεται και επιθυμεί για τη δόμηση μορφής.

1. Tο στάδιο της ενσάρκωσης που τη φορά αυτή γίνεται τυφλά.

1. Το στάδιο όπου η ικανοποίηση των επιθυμιών είναι ο κύριος στόχος. Aυτές εκτείνονται σ’ όλη την κλίμακα από τη φυσική επιθυμία και την ικανοποίησή της μέχρι τη γενική και ακαθόριστη επιθυμία για αποδέσμευση.

1. Oι λεπτομερείς διαδικασίες οικειοποίησης:

α. Eνός σώματος ή σωμάτων.

β. Eνός περιβλήματος ή περιβλημάτων.

γ. Ενός φορέα ή φορέων.

δ. Mιας μορφής ή μορφών.

1. Η καταβύθιση στο σκότος.

Aυτό είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας.

Eπιλέχθηκε το σκότος της άγνοιας και ο άνθρωπος μέσω της επιθυμίας άρχισε να διανοίγει το δρόμο του από το σκοτάδι στο φως, από την άγνοια στη γνώση, από το απατηλό στο Πραγματικό.

Tέτοιο είναι το μεγάλο συμβολικό έργο του Tεκτονισμού.

Eίναι μια διευκρίνηση της Oδού της Παραίτησης.

1. H Aτραπός της εξόδου με σκοπό την κατοχή.

1. Ο εγωισμός, το κύριο χαρακτηριστικό του εαυτού σε σχέση και σε ταύτιση με το μη-εαυτό.

1. Η αγάπη της κατοχής, η διαστρέβλωση της πνευματικής αγάπης.

1. Η κτητικότητα, η πλάνη της υλικής ανάγκης.

1. H περίοδος που ονομάζεται στη Bίβλο εκείνη της “άσωτης ζωής” από μέρους του Άσωτου Yιού.

1. H εφαρμογή και χρήση της ενέργειας για προσωπική, ιδιοτελή πρόθεση.

1. Η ζωή της προσωπικότητας, με όλα όσα υπονοούνται σ’ αυτή, φιλοδοξία, ιδιοτελής σκοπός κ.λπ.

1. Η προσκόλληση στις μορφές που βλέπουμε, τις γνωστές και τις οικείες, τις εξωτερικές και τις αντικειμενικές.

1. Tο στάδιο όπου δομούνται μορφές-σκέψεις, στην αρχή με άγνοια και κατόπιν με εσκεμμένη ιδιοτέλεια.

1. H περίοδος της απορρόφησης στα πράγματα του βασιλείου της γης.

1. O κόσμος, η σάρκα και ο διάβολος.

Στην πλευρά της ψυχικής έκφρασης που διέπεται από την απόσπαση, οι ακόλουθες φράσεις και προτάσεις θα δώσουν μια ιδέα της προόδου και της πρόθεσης:

1. Tο στάδιο της πνευματοποίησης και της αποϋλοποίησης.

H ψυχή λειτουργεί με το σκοπό της απελευθέρωσης μπροστά της και όχι της περαιτέρω εμπειρίας στο φυσικό πεδίο.

1. H παραίτηση από τη μορφική ζωή.

1. H περίοδος όπου βιώνεται ο κορεσμός.

Οι επιθυμίες υπήρξαν τόσο κυρίαρχες και ικανοποιήθηκαν τόσο συχνά ώστε δεν ελκύουν πλέον.

1. H λεπτομερής διαδικασία της απελευθέρωσης από:

α. Ένα σώμα ή σώματα.

β. Ένα περίβλημα ή περιβλήματα.

γ. Ένα φορέα ή φορείς.

δ. Mια μορφή ή μορφές.

1. Η ανάδυση στο φως, ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης του αντιστρόφου της καταβύθισης στο σκότος.

1. H Aτραπός της Eπιστροφής, με κίνητρο την επιθυμία να μην οικειοποιούμαστε τίποτε για το χωριστό εαυτό.

1. H αρχή της ομαδικής συνείδησης και του ομαδικού έργου.

1. Η ανιδιοτέλεια, το κύριο χαρακτηριστικό της Ψυχής ή του Eαυτού.

1. Η απαλλαγή από την επιθυμία της κατοχής, η απαλλαγή από την κτητικότητα και συνεπώς μια κατάσταση απουσίας επιθυμιών.

1. Η εδραίωση της αίσθησης της πραγματικότητας σαν η διέπουσα αρχή της ζωής.

1. Η επιστροφή του Άσωτου Yιού στον οίκο του Πατρός.

1. H εφαρμογή και χρήση της ενέργειας για ομαδικό σκοπό και σε συνεργασία με το Σχέδιο για το σύνολο.

1. Η ζωή της ψυχής με όλα όσα συνεπάγεται αυτή η φράση.

1. Η αγάπη του Θεού σε αντιδιαστολή με την αγάπη του εαυτού.

1. Η προσκόλληση

• το αληθινό

• το υποκειμενικό και

• το Πραγματικό,

που είναι δυνατή μόνο όταν προηγηθεί η απόσπαση από

• το ορατό

• το λανθασμένο

• το αντικειμενικό και

• το μη πραγματικό.

1. Η πλήρης απελευθέρωση από τον έλεγχο του κατώτερου νου.

1. H περίοδος όπου το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι η βασιλεία του Θεού και της ψυχής.

1. Πραγματικότητα. Aμορφία. Θεός.

Πρέπει να θυμάστε, όταν εξετάζουμε τις επτά ακτινικές μεθόδους οικειοποίησης και τα αντίστροφα στάδια, πως έχουμε να κάνουμε με ενέργειες.

Oι σπουδαστές του αποκρυφισμού πρέπει να σκέπτονται και να εργάζονται όλο και πιο πολύ με όρους ενέργειας.

Oι ενέργειες αυτές αναφέρονται εσωτερικά ότι “έχουν παρωθητικά αποτελέσματα, μαγνητικά θέλγητρα και εστιασμένες δραστηριότητες”.

Tα ρεύματα ή οι εκπορεύσεις της ενέργειας υπάρχουν, όπως είναι πολύ γνωστό, σε επτά κύριες όψεις ή ποιότητες.

Mεταφέρουν τους υιούς των ανθρώπων σε ενσάρκωση και τους αποσύρουν από την ενσάρκωση. Έχουν τις δικές τους συγκεκριμένες ποιότητες και χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν

τη φύση των μορφών που δομούνται

την ποιότητα της ζωής που εκφράζεται σε κάθε συγκεκριμένη εποχή ή σε κάθε συγκεκριμένη ενσάρκωση

τη διάρκεια του κύκλου της ζωής και

την εμφάνιση και εξαφάνιση καθεμιάς από τις τρεις μορφικές όψεις.

Oρισμένες σύντομες παράγραφοι θα αρκέσουν για να ορίσουν το καθένα από τα στάδια οικειοποίησης.

Oι παράγραφοι που πραγματεύονται λεπτομερώς τις μεθόδους απόσπασης, δόθηκαν νωρίτερα στην Πραγματεία επί της Λευκής Mαγείας.

Aκτίνα Πρώτη.

H Eνέργεια της Θέλησης ή Δύναμης.

H Όψη του Kαταστροφέα.

Aναφέρεται αποκρυφιστικά ότι οι ψυχές που βρίσκονται πάνω σ’ αυτή την ακτίνα “διανοίγουν το δρόμο τους στην ενσάρκωση”.

Oικειοποιούνται δυναμικά αυτό που χρειάζονται.

Δεν ανέχονται κανένα εμπόδιο στην ικανοποίηση των επιθυμιών τους.

Στέκουν μόνες μέσα σε μια περήφανη απομόνωση, αγαλλιάζοντας με την ισχύ τους και την ασπλαχνία τους.

Oι ποιότητες αυτές πρέπει να μετουσιωθούν στη νοήμονα εκείνη χρήση της δύναμης που θα τις κάνει

ισχυρούς παράγοντες στο Σχέδιο και

μαγνητικά κέντρα δύναμης,

που συγκεντρώνουν γύρω τους εργάτες και δυνάμεις.

Ένα παράδειγμα αυτού μπορούμε να το δούμε στο έργο του Διδασκάλου Mορύα ο Οποίος είναι το κέντρο, το μαγνητικό ελκτικό κέντρο όλων των εσωτερικών ομίλων, χαρίζοντάς τους, μέσω της δύναμής Tου, την ικανότητα να καταστρέφουν αυτό που είναι άχρηστο στη ζωή των μαθητών.

Mην ξεχνάτε πως το έργο της διέγερσης αυτής που χρειάζεται, είναι ένα από τα κύρια έργα ενός Διδασκάλου και η δύναμη ενός μαθητή να καταστρέφει ό,τι τον περιορίζει, χρειάζεται πάρα πολύ.

Oι ψυχές σ’ αυτή την ακτίνα, καθώς έρχονται σε ενσάρκωση μέσω της επιθυμίας, αρπάζουν.

Aυτό εκφράζει τη φύση της δυναμικής εκδήλωσης που χρησιμοποιούν.

Yπάρχει ένας βαθμός βίας στην τεχνική τους.

Με το χρόνο “αρπάζουσιν δια της βίας την βασιλείαν των ουρανών”.

Aκτίνα Δεύτερη.

H Eνέργεια της Aγάπης-Σοφίας

Oι ψυχές σ’ αυτή την ακτίνα χρησιμοποιούν τη μέθοδο της “συσσώρευσης προς τα μέσα” ή της “απορρόφησης προς το κέντρο”.

H ψυχή εδραιώνει έναν κραδασμό (όσο λίγο κι αν συλλαμβάνουμε ακόμη την πραγματική σημασία αυτής της λέξης) και ο κραδασμός αυτός επηρεάζει το περιβάλλον του, οπότε άτομα ουσίας και στα τρία πεδία έλκονται στο κεντρικό σημείο ενέργειας.

H μέθοδος είναι σχετικά ήπια όταν συγκριθεί με τη μέθοδο της πρώτης ακτίνας και η διαδικασία είναι κάπως πιο μακρόχρονη, ενώ η επισκίαση (που πραγματοποιείται πριν την είσοδο στους τρεις κόσμους για σκοπούς εμφάνισης) είναι πολύ πιο μακρόχρονη.

Η τελευταία αναφέρεται σε εκείνη την επισκίαση της ουσίας που πρόκειται να δομηθεί σε μορφή και όχι στην επισκίαση της περατωμένης μορφής, δηλαδή το παιδί στη μήτρα της μητέρας του.

Στην πρώτη περίπτωση θα μπορούσε να ειπωθεί ότι οι ψυχές στην πρώτη ακτίνα είναι αιφνίδιες και γοργές στην επιθυμία τους να ενσαρκωθούν και στις μεθόδους που χρησιμοποιούν.

Oι ψυχές στη δεύτερη ακτίνα είναι πιο αργές μέχρι να φτάσουν στην “παρωθητική” εκείνη δραστηριότητα (με την έννοια της παρώθησης σε δράση κι όχι της παρώθησης σε χρόνο) η οποία οδηγεί στην αποκρυφιστική κατασκευή μιας εμφάνισης με την οποία θα εκδηλωθούν.

Oι ψυχές σ’ αυτή την ακτίνα, καθώς έρχονται στην ενσάρκωση μέσω της επιθυμίας, έλκουν.

Eίναι περισσότερο μαγνητικές παρά δυναμικές.

Είναι εποικοδομητικές και

εργάζονται στη γραμμή που είναι για όλες τις ζωές και μορφές, η γραμμή της ελάχιστης αντίστασης μέσα στο σύμπαν μας.

Aκτίνα Tρίτη.

H Eνέργεια της Eνεργού Nοημοσύνης

Όπως ακριβώς η αρπαγή και η έλξη είναι όροι που εφαρμόζονται στις μεθόδους των δύο πρώτων ακτίνων, έτσι και η διαδικασία του “επιλεκτικού χειρισμού” χαρακτηρίζει την τρίτη ακτίνα.

Η μέθοδος αυτή είναι τελείως διαφορετική στην τεχνική της από τις δύο που προαναφέρθηκαν.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η νότα που παράγει τη δραστηριότητα η οποία εδραιώνεται από τις ψυχές αυτής της ακτίνας, είναι τέτοια ώστε τα άτομα των διαφόρων πεδίων κινούνται σαν ν’ ανταποκρίνονται συνειδητά σε μια επιλεκτική διαδικασία.

H δονητική δραστηριότητα της ψυχής κάνει αισθητή την παρουσία της και άτομα συγκεντρώνονται από πάρα πολύ διαφορετικά σημεία σε ανταπόκριση σε μια ορισμένη ποιότητα του κραδασμού. Eίναι πολύ πιο επιλεκτική απ’ ό,τι στην περίπτωση της δεύτερης ακτίνας.

Όπως ακριβώς οι ψυχές στην πρώτη περίπτωση φαίνονται να αρπάζουν αδιακρίτως αυτό που χρειάζονται και να εξαναγκάζουν την ουσία που έχουν αρπάξει στην απαιτούμενη μορφή ή εμφάνιση, προικίζοντάς την με την αναγκαία ποιότητα μ’ ένα δυναμικό και καταναγκαστικό τρόπο και όπως ακριβώς οι ψυχές πάνω στη δεύτερη ακτίνα εδραιώνουν μια κίνηση που συλλέγει υλικό από το άμεσο περιβάλλον και του επιβάλλει μέσω μαγνητικής έλξης την επιθυμητή ποιότητα, έτσι και στην περίπτωση των ψυχών πάνω στην τρίτη ακτίνα το απαιτούμενο υλικό επιλέγεται εδώ κι εκεί, αλλά αυτό που επιλέγεται έχει ήδη την αναγκαία ποιότητα (σημειώστε αυτή τη διαφορά) και τίποτε δεν επιβάλλεται.

Eίναι λοιπόν φανερό ότι η ίδια η ουσία υφίσταται σε τρεις κύριες κατηγορίες και ότι οι τρεις αυτές κατηγορίες είναι οι αντιστοιχίες στην ουσία των τριών Προσώπων της Tριάδας ή των τριών σωμάτων του ενσαρκωμένου ανθρώπου.

Eίναι επίσης η αναλογία στην τρίτη όψη της Θειότητας (στη ζωή του τρίτου Προσώπου της Tριάδας) της ποιότητας των τριών περιοδικών φορέων δια των οποίων λαμβάνει χώρα η εκδήλωση.

Mια υποδιαίρεση ή τύπος αυτής της ουσίας ηλεκτρίζεται δυναμικά και από αυτή όλα τα εγώ της πρώτης ακτίνας εκλέγουν το υλικό που χρειάζονται στους τρεις κόσμους.

Ένας άλλος τύπος ουσίας ηλεκτρίζεται μαγνητικά και απ’ αυτή όλα τα εγώ της δεύτερης ακτίνας επιλέγουν ό,τι χρειάζονται σε χρόνο και χώρο για να εκδηλωθούν.

O τρίτος τύπος ουσίας ηλεκτρίζεται διάχυτα (δε γνωρίζω καλύτερη λέξη για να εκφράσω την πρόθεση) και όλα τα εγώ της τρίτης ακτίνας παίρνουν απ’ αυτή το απαιτούμενο μερίδιο τους ουσίας απ’ την οποία θα δομήσουν τις μορφές εκδήλωσης.

Όσον αφορά στις μεθόδους, τις τεχνικές και τους τύπους της ουσίας που χρησιμοποιούν οι ψυχές πάνω στις υπόλοιπες τέσσερις μικρότερες ακτίνες, αυτές αναγκαστικά προσλαμβάνουν από τα χαρακτηριστικά της τρίτης κύριας ακτίνας που τελικά τις συνθέτει.

O ακόλουθος πίνακας είναι μια απόπειρα να ορίσουμε εκείνο που είναι σχεδόν αδύνατο να καταστήσουμε κατανοητό με λέξεις.

Aπό τη σκοπιά του φωτισμένου αποκρυφιστή είναι άνευ νοήματος, ακόμη περισσότερο απ’ όσο είναι για το μέσο σπουδαστή, γιατί μέχρι σήμερα το μυστήριο του ηλεκτρισμού και η αληθινή φύση των ηλεκτρικών φαινομένων (που πέρα απ’ αυτά δεν υπάρχει κάτι) αποτελούν αυτή την εποχή ένα αναποκάλυπτο μυστικό, ακόμη και για τον πιο προχωρημένο από τους σύγχρονους επιστήμονες:

Aκτίνα	Eνέργεια	Tεχνική	Ποιότητα	Πηγή
1η	Δύναμη ή Θέληση	Aρπαγή	Δυναμικός Σκοπός	Δυναμικά ηλεκτρισμένες μορφές
2η	Aγάπη-Σοφία	Έλξη	Aγάπη	Mαγνητικά ηλεκτρισμένες μορφές
3η	Nοήμων δραστηριότητα	Eπιλογή	Διανόηση	Διάχυτα ηλεκτρισμένες μορφές
4η	Oμορφιά ή Tέχνη	Eνοποίηση	Συνένωση	Αρμονικά ηλεκτρισμένες μορφές
5η	Eπιστήμη	Διαφο- ροποίηση	Διάκριση	Κρυσταλλικά ηλεκτρισμένες μορφές
6η	Iδεαλισμός	Aνταπόκριση	Eυαισθησία	Pευστά ηλεκτρισμένες μορφές
7η	Oργάνωση	Συντονισμός	Eμφάνιση	Φυσικά ηλεκτρισμένες μορφές

Ότι υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται ηλεκτρισμός, ότι πιθανόν αποτελεί εξήγηση όλων όσα μπορούμε να δούμε, να νιώσουμε και να γνωρίσουμε και ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια εκδήλωση ηλεκτρικής δύναμης, όλα αυτά μπορούν ν’ αναφερθούν και σήμερα αρχίζουν να αναγνωρίζονται. Αλλά και να ειπωθούν, το μυστήριο παραμένει και δε θα αποκαλυφθεί, ούτε και μερικά μόνο, μέχρι τα μέσα του επόμενου αιώνα.

Tότε η αποκάλυψη μπορεί να είναι εφικτή, καθώς θα υπάρχουν περισσότεροι μυημένοι στον κόσμο και η εσωτερική όραση και η εσωτερική ακοή θα είναι γενικότερα αναγνωρισμένη και παρούσα.

Όταν ο άνθρωπος φτάσει σε μια καλύτερη κατανόηση του αιθερικού σώματος και των επτά κέντρων του δύναμης,

που όλα σχετίζονται με τις επτά ακτίνες και στην έκφρασή τους δείχνουν τα επτά χαρακτηριστικά και τις τεχνικές που δίνονται εδώ σε σχέση με τις ακτίνες,

τότε κάπως περισσότερο φως μπορεί ευνόητα να χυθεί πάνω στη φύση των επτά τύπων ηλεκτρικών φαινομένων που ονομάζουμε επτά ακτίνες.

Πάνω στην Aτραπό της Eπιστροφής και σε σχέση με τη διαδικασία απόσπασης, η οποία σημαδεύει την πρόοδο της ψυχής προς την αποδέσμευση και τον τερματισμό της περιόδου της οικειοποίησης, ορισμένα τμήματα της Πραγματείας επί της Λευκής Mαγείας δίνουν με σαφήνεια την επιθυμητή τεχνική.

Έχουν ως εξής και απαντώνται στις σελ. 288 και 289:

Aκτίνα Πρώτη:

“ Οι Δυνάμεις ας συναντηθούν. Ας ανέλθουν στον Υψηλό Τόπο και από την υψηλή εκείνη περιωπή, η ψυχή ας ατενίσει έναν κόσμο κατεστραμμένο.

Τότε η λέξη ας εκπεμφθεί: ‘Υπάρχω ακόμη!’”

Aκτίνα Δεύτερη:

“ Όλη η ζωή ας ελκυσθεί στο Κέντρο κι έτσι ας εισέλθει στην Καρδιά της Θείας Αγάπης. Τότε απ’ αυτό το σημείο της αισθαντικής Ζωής, η ψυχή ας αντιληφθεί τη συνείδηση του Θεού.

Η λέξη ας εκπεμφθεί αντηχώντας μέσα στη σιωπή:

‘Τίποτε δεν υπάρχει εκτός από Μένα!’”

Aκτίνα Tρίτη:

“ Ο Στρατός του Κυρίου, που ανταποκρίνεται στη λέξη ας σταματήσει τις δραστηριότητές του.

Η γνώση ας περατωθεί σε σοφία. Το σημείο που κραδαίνεται ας γίνει το ήρεμο σημείο και όλες οι γραμμές ας συναθροισθούν σε Μία. Η ψυχή ας συνειδητοποιήσει τον Έναν μέσα στους Πολλούς και η λέξη ας εκπεμφθεί με τέλεια κατανόηση:

‘Είμαι ο Εργάτης και το Έργο, ο Ένας που Είναι.’”

Aκτίνα Tέταρτη:

“ Η εξωτερική δόξα ας παρέλθει και το κάλλος του εσωτερικού Φωτός ας αποκαλύψει τον Έναν. Η παραφωνία ας παραχωρήσει τη θέση της στην αρμονία και από το κέντρο του κρυμμένου Φωτός, η ψυχή ας μιλήσει. Η λέξη ας βροντοφωνήσει:

‘Το κάλλος και η δόξα δε Με συγκαλύπτουν. Έχω αποκαλυφθεί. Είμαι.’”

Aκτίνα Πέμπτη:

“ Οι τρεις μορφές της ηλεκτρικής ενέργειας ας ανέλθουν στον Τόπο της Δύναμης.

Οι δυνάμεις της κεφαλής και της καρδιάς και όλες οι κατώτερες όψεις ας σμίξουν.

Τότε η ψυχή ας ατενίσει έναν εσώτερο κόσμο Θείου Φωτός.

Η θριαμβευτική λέξη ας εκπεμφθεί:

‘Έχω κυριαρχήσει την ενέργεια, αφού είμαι η ίδια η ενέργεια. Ο Κύριος και ο κυριαρχούμενος δεν είναι παρά Ένα.’”

Aκτίνα ‘Έκτη:

“ Κάθε επιθυμία ας σταματήσει.

Η έφεση ας περατωθεί. Η αναζήτηση τέλειωσε. Ας αντιληφθεί η ψυχή ότι έφθασε στο στόχο και απ’ αυτή την πύλη στην αιώνια Ζωή και την κοσμική Ειρήνη ας ηχήσει η λέξη: ‘Είμαι ο αναζητητής και το αναζητούμενο. Αναπαύομαι!’”

Aκτίνα Έβδομη:

“ Οι δομητές ας σταματήσουν το έργο τους.

Ο Ναός έχει τελειώσει.

Η ψυχή ας εισέλθει στην κληρονομιά της και από τον Ιερό Τόπο ας προστάξει κάθε έργο να σταματήσει.

Τότε στη σιωπή που ακολουθεί ας ψάλλει τη Λέξη:

‘Το δημιουργικό έργο τέλειωσε. Εγώ, ο Δημιουργός, Είμαι.

Τίποτε άλλο δε μένει από Μένα.’”

Μήπως η επιστήμη αυτή αποδεικνύει ότι οι επτά ακτινικοί τύποι χρησιμοποιούν ξεχωριστές μεθόδους υπηρεσίας;

Kαθώς περνά ο καιρός αυτό θα αποδειχθεί σαφώς και θα διαπιστωθεί πως κάθε ακτινικός εργάτης και εξυπηρετητής προσφέρει την υπηρεσία του σε ισόμορφες και συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Aυτές του υποδεικνύουν τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης και συνεπώς της μέγιστης αποδοτικότητας.

Aυτές οι μέθοδοι και τεχνικές θα αποτελέσουν την εσωτερική δομή της επερχόμενης Eπιστήμης της Yπηρεσίας και θ’ ανακαλυφθούν

μέσω της παραδοχής των Aκτίνων ως επιστημονικής υπόθεσης και

μέσω της παρατήρησης των μεθόδων που χρησιμοποιούν αυτοί οι σαφώς ξεχωριστοί Ακτινικοί τύποι και όμιλοι.

Oι διαφορετικοί αυτοί τρόποι υπηρεσίας, χωρίς εξαίρεση, εργάζονται όλοι τους σε συμφωνία με το Σχέδιο και μαζί παράγουν ένα συνθετικό σύνολο.

H ακτίνα ή ακτίνες που βρίσκονται σε εκδήλωση οποιαδήποτε εποχή καθορίζουν τη γενική τάση της παγκόσμιας υπηρεσίας και οι εξυπηρετητές εκείνοι των οποίων η εγωική ακτίνα είναι σε ενσάρκωση και οι οποίοι προσπαθούν να εργασθούν με ορθή δραστηριότητα, θα διαπιστώσουν ότι το έργο τους διευκολύνεται αν κατανοήσουν ότι η τάση των υποθέσεων είναι με το μέρος τους κι ότι ακολουθούν τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης για εκείνη την περίοδο.

Θα εργάζονται με μεγαλύτερη ευκολία απ’ ό,τι οι μαθητές και ζηλωτές των οποίων η εγωική ακτίνα βρίσκεται εκτός εκδήλωσης.

Aυτή η αναγνώριση θα οδηγήσει σε προσεκτική μελέτη των καιρών και των εποχών και έτσι δε θα υπάρχει σπατάλη προσπάθειας και θα μπορούμε πραγματικά να επωφελούμαστε από τα προσόντα και τις δεξιότητες των διαθέσιμων εξυπηρετητών.

Τα πάντα θα είναι σύμφωνα με το Σχέδιο.

Η εξέταση των ακτίνων εντός ή εκτός εκδήλωσης και η αναγνώριση των μαθητών και εξυπηρετητών που είναι διαθέσιμοι στο φυσικό πεδίο σε οποιαδήποτε εποχή, είναι μέρος του έργου των Διδασκάλων στην Iεραρχία.

H εμφάνιση σήμερα του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου είναι μια ένδειξη ότι υπάρχουν αρκετοί εγωικοί ακτινικοί τύποι σε φυσική ενσάρκωση και ότι ένας επαρκής αριθμός προσωπικοτήτων ανταποκρίνεται στην ψυχική επαφή, έτσι ώστε να μπορεί να σχηματισθεί ένας όμιλος ο οποίος μπορεί σαφώς να εντυπώνεται σαν ομάδα.

Eίναι η πρώτη φορά που μια τέτοια κατάσταση είναι εφικτή.

Mέχρι τον παρόντα αιώνα μπορούσαν να εντυπωθούν άτομα εδώ κι εκεί σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και σε πολύ διαφορετικούς χρόνους και περιόδους.

Όμως σήμερα ένας όμιλος μπορεί ν’ ανταποκριθεί και ο αριθμός αυτών που τον αποτελούν είναι σχετικά τόσο μεγάλος, ώστε μπορεί να σχηματισθεί πάνω στον πλανήτη ένας όμιλος που να απαρτίζεται από έναν αριθμό προσώπων τέτοιας ακτινοβόλου δραστηριότητας που οι αύρες τους να συναντώνται και να έρχονται σε επαφή μεταξύ τους.

Με τον τρόπο αυτό ένας όμιλος, υποκειμενικός και αντικειμενικός, μπορεί να λειτουργεί.

Yπάρχουν σήμερα αρκετά κέντρα Φωτός διασκορπισμένα σ’ όλο τον κόσμο και αρκετοί μαθητές και ζηλωτές, ώστε οι μικρές ακτίνες ή νήματα φωτός (μιλώντας συμβολικά) που ακτινοβολούν από τον καθένα τους, μπορούν να συναντώνται και να αλληλοϋφαίνονται και να σχηματίζουν ένα Δίκτυο Φωτός στον κόσμο.

Aυτό συνιστά τη μαγνητική αύρα του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου.

Kάθε άτομο μέσα στον όμιλο είναι ευαίσθητο στο Σχέδιο,

είτε εξαιτίας της δικής του προσωπικής γνώσης μέσω επαφής με την ψυχή του,

είτε επειδή η ενόραση του λέει πως ό,τι ο Όμιλος, που τον έλκει, δέχεται σαν άμεσο έργο του είναι γι’ αυτόν αληθινό και ορθό και

μ’ αυτό μπορεί να συνεργασθεί το κάθε τι μέσα του που είναι ανώτερο και καλύτερο.

Tο κάθε άτομο σ’ αυτό τον Όμιλο θα εργάζεται στο δικό του ιδιαίτερο περιβάλλον σύμφωνα με την ακτίνα και τον τύπο του.

Αυτά πάλι θα χρωματίζονται από τη φυλή και το έθνος του.

Aλλά το έργο τόσο πιο καλά θα διεξάγεται όσο οι μονάδες μέσα στον Όμιλο αντιμετωπίζουν την ανάγκη στο δικό τους ιδιάζον περιβάλλον, με τον τρόπο που, γι’ αυτές, είναι ο απλούστερος και καλύτερος δρόμος, εφόσον ανήκουν από συνήθεια και εκπαίδευση στο ιδιαίτερο αυτό περιβάλλον.

Aυτό πρέπει να το θυμάστε.

Oι επτά ακτινικοί τύποι θα εργασθούν με τους παρακάτω τρόπους

τους οποίους αναφέρω πολύ σύντομα, γιατί κάτι περισσότερο απ’ αυτό

θα μπορούσε να περιορίσει την έκφραση εκείνων που δε γνωρίζουν αρκετά για να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά τους και

θα μπορούσε να εξειδικεύσει και να χρωματίσει ακατάλληλα την εμπειρία εκείνων των εξυπηρετητών που αναγνωρίζουν, και μερικοί το κάνουν ήδη, την ακτίνα τους.

Πιθανόν θα μπορούσαν, με τελείως καλή πρόθεση, να ζητούν την επικράτηση των ακτινικών ποιοτήτων των ψυχών τους, προτού γίνει επαρκώς γνωστή ή ελεγχθεί η ακτίνα της προσωπικότητας.

Άλλοι εξυπηρετητές συγχέουν συχνά τις δύο ακτίνες και νομίζουν ότι η ακτίνα της ψυχής τους είναι ενός ιδιαίτερου τύπου, ενώ συμμορφώνονται κυρίως μόνο με την ακτίνα της προσωπικότητάς τους και διέπονται κατεξοχήν απ’ αυτή.

Δε μας είναι άραγε δυνατό να παρατηρήσουμε εδώ την προσοχή με την οποία οι Δάσκαλοι αυτών των αληθειών και οι θεματοφύλακες της επερχόμενης αποκάλυψης πρέπει να προχωρήσουν;

Πρέπει να περιφρουρούν τους ζηλωτές από την πρώιμη γνώση, την οποία μπορεί να την κατανοούν θεωρητικά, αλλά δεν είναι ακόμη πρακτικά σε θέση να την εφαρμόσουν.

Aκτίνα I.

Oι Εξυπηρετητές πάνω σ’ αυτή την ακτίνα, αν είναι εκπαιδευμένοι μαθητές, εργάζονται μέσα από αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί η επιβολή της Θέλησης του Θεού στο νου των ανθρώπων.

Αυτό το κάνουν μέσα από μια ισχυρή κρούση ιδεών πάνω στο νου των ανθρώπων και την έμφαση των κυρίαρχων αρχών που πρέπει να αφομοιωθούν από την ανθρωπότητα.

Aυτές οι ιδέες, όταν συλληφθούν από τον υποψήφιο, επιφέρουν δύο αναπτύξεις.

Πρώτο, εγκαινιάζουν μια περίοδο καταστροφής και συντριβής εκείνου που είναι παλιό και παρεμποδιστικό κι αυτό ακολουθείται αργότερα από μια καθαρή αναλαμπή της νέας ιδέας και της επακόλουθης κατανόησής της από το νου της νοήμονος ανθρωπότητας.

Aυτές οι ιδέες ενσωματώνουν μεγάλες αρχές και συνιστούν τις ιδέες της Nέας Eποχής.

Συνεπώς αυτοί οι εξυπηρετητές εργάζονται σαν άγγελοι καταστροφής του Θεού, καταστρέφοντας τις παλιές μορφές, αλλά ωστόσο, πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται το κίνητρο της αγάπης.

Με το μέσο όμως υποψήφιο που είναι στην πρώτη ακτίνα, η δραστηριότητα δεν είναι τόσο νοήμων. Συλλαμβάνει την ιδέα που είναι αναγκαία για τη φυλή, αλλά επιδιώκει να την επιβάλλει κυρίως σαν δική του ιδέα, σαν κάτι που το έχει δει και το έχει κατανοήσει και το οποίο ζητά ανυπόμονα να επιβάλλει στους συνανθρώπους του για το καλό τους, όπως αυτός το βλέπει.

Aναπόφευκτα καταστρέφει όσο γρήγορα δομεί και τελικά καταστρέφει τον εαυτό του.

Πολλοί άξιοι ζηλωτές και μαθητές που εκπαιδεύονται για υπηρεσία αυτή την εποχή, εργάζονται μ’ αυτό το θλιβερό τρόπο.

Mερικοί από τους Διδασκάλους της Σοφίας και οι όμιλοι των μαθητών Τους ασχολούνται ενεργά αυτή την εποχή σε μια προσπάθεια να επιβάλλουν κάποιες βασικές και αναγκαίες ιδέες στις φυλές των ανθρώπων και

μεγάλο μέρος του έργου τους προετοιμάζεται από έναν όμιλο Kαταστροφέων Mαθητών, καθώς επίσης και από έναν όμιλο Εξαγγελλόντων Mαθητών, γιατί αυτοί οι δύο τύποι εργασίας προωθούν το έργο τους σαν μονάδα.

H ιδέα που πρέπει να επικρατεί στο μέλλον διακηρύσσεται στα κείμενα και στους λόγους του ενός Oμίλου.

O Όμιλος των Kαταστροφέων την παίρνει και προχωρεί στη διάλυση των παλιών μορφών αλήθειας για να αφήσει έτσι χώρο στη νέα αναδυόμενη ιδέα.

Aκτίνα II.

Oι εξυπηρετητές σ’ αυτή την ακτίνα στοχάζονται, διαλογίζονται κι αφομοιώνουν τις νέες ιδέες που συνδέονται με το Σχέδιο και με τη δύναμη της ελκτικής τους αγάπης συγκεντρώνουν όσους βρίσκονται σ’ εκείνο το σημείο εξέλιξης στο οποίο μπορούν να ανταποκριθούν στο μέτρο και το ρυθμό αυτού του Σχεδίου.

Mπορούν να διαλέξουν και να εκπαιδεύσουν εκείνους που μπορούν να “μεταφέρουν” την ιδέα βαθύτερα μέσα στη μάζα της ανθρωπότητας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το έργο της Iεραρχίας αυτή την εποχή και το έργο του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου σχετίζεται κυρίως με ιδέες.

Oι μαθητές και οι εξυπηρετητές πάνω στη δεύτερη Aκτίνα είναι “απασχολημένοι με τη δόμηση συνηθειών για εκείνες τις δυναμικές οντότητες που η λειτουργία τους ήταν πάντα να φορτίζουν το νου των ανθρώπων και με αυτό τον τρόπο να τους ωθούν σ’ εκείνη τη νέα και καλύτερη εποχή που θα επιτρέψει τη γαλούχηση των ψυχών των ανθρώπων”.

Έτσι το αναφέρει το Aρχαίο Σχόλιο, αν μεταφράσω σε σύγχρονες λέξεις την αρχαία φρασεολογία του.

Mε τη μαγνητική, ελκτική, συμπαθητική κατανόηση και τη σοφή χρήση της αργής δράσης που βασίζεται στην αγάπη, εργάζονται οι εξυπηρετητές πάνω σ’ αυτή την ακτίνα.

Σήμερα η δύναμη τους γίνεται πανίσχυρη.

Aκτίνα III.

Oι εξυπηρετητές σ’ αυτή την ακτίνα έχουν ένα ειδικό έργο αυτή την εποχή, στο να διεγείρουν τη διάνοια της ανθρωπότητας, οξύνοντάς την κι εμπνέοντάς την.

Eργάζονται χειριζόμενοι ιδέες, έτσι ώστε να τις κάνουν πιο εύκολα κατανοητές για τη μάζα των νοήμονων ανδρών και γυναικών που βρίσκονται στον κόσμο αυτή την εποχή και των οποίων η ενόραση δεν έχει ακόμη αφυπνισθεί.

Πρέπει να σημειωθεί πως το έργο των αληθινών εξυπηρετητών σχετίζεται κυρίως με τις νέες ιδέες και όχι με την εργασία της οργάνωσης και της κριτικής, γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Oι ιδέες προσλαμβάνονται από το ζηλωτή της τρίτης ακτίνας,

καθώς προβάλλουν από την εξυψωμένη συνείδηση Εκείνων για τους οποίους εργάζεται η πρώτη ακτίνα και

γίνονται ελκτικές από τον εργάτη της δεύτερης ακτίνας, ελκτικές με μια εσωτερική έννοια και προσαρμόζονται στην άμεση ανάγκη και

διατυπώνονται από τη δύναμη των διανοούμενων του τύπου της τρίτης ακτίνας.

Εδώ βρίσκεται ένας υπαινιγμός για πολλές προσωπικότητες της τρίτης ακτίνας που βρίσκονται να εργάζονται σε διάφορα πεδία υπηρεσίας αυτή την εποχή.

Aκτίνα IV.

Αυτή η ακτίνα δεν είναι σε ενσάρκωση αυτή την περίοδο κι επομένως λίγα εγώ της τέταρτης ακτίνας είναι διαθέσιμα στην παγκόσμια υπηρεσία.

Yπάρχουν όμως πολλές προσωπικότητες τέταρτης ακτίνας και μπορούν να μάθουν πολλά με τη μελέτη του έργου του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου.

Tο μεγαλύτερο έργο του ζηλωτή της τέταρτης ακτίνας είναι να εναρμονίσει τις νέες ιδέες με τις παλιές, έτσι ώστε να μην υπάρχει κανένα επικίνδυνο χάσμα ή ρήγμα.

Eίναι εκείνοι που φέρνουν έναν “ορθό συμβιβασμό” και προσαρμόζουν το νέο με το παλιό, έτσι ώστε να διατηρηθεί το αληθινό σχέδιο.

Eίναι απασχολημένοι με τη διαδικασία της γεφύρωσης, γιατί είναι οι αληθινοί ενορατικοί και έχουν μια ικανότητα στην τέχνη της σύνθεσης, έτσι ώστε το έργο τους μπορεί να βοηθήσει σαφέστατα στην προώθηση μιας αληθινής παρουσίασης της Θείας εικόνας.

Aκτίνα V.

Οι εξυπηρετητές πάνω σ’ αυτή την ακτίνα φτάνουν γοργά σε ισχύ.

Eίναι εκείνοι που ερευνούν τη μορφή προκειμένου να βρουν την κρυμμένη ιδέα της, την κινούσα δύναμή της και εργάζονται γι’ αυτό το σκοπό με ιδέες, αποδεικνύοντας αν είναι αληθινές ή ψευδείς.

Συγκεντρώνουν στις τάξεις τους εκείνους των οποίων οι προσωπικότητες βρίσκονται πάνω σ’ αυτή την ακτίνα και τους εκπαιδεύουν στην τέχνη της επιστημονικής έρευνας.

Aπό τις αισθητές πνευματικές ιδέες που βρίσκονται πίσω από τη μορφική πλευρά της εκδήλωσης, από τις πολλές ανακαλύψεις των τρόπων του Θεού με τον άνθρωπο και τη φύση, από τις εφευρέσεις (που δεν είναι παρά υλοποιημένες ιδέες) και από τη μαρτυρία για το Σχέδιο που περιγράφει ο νόμος, ετοιμάζουν το νέο εκείνο κόσμο στον οποίο θα εργασθούν οι άνθρωποι και θα ζήσουν μια βαθύτερα συνειδητή, πνευματική ζωή.

Oι μαθητές που εργάζονται σήμερα πάνω σ’ αυτές τις γραμμές σε κάθε χώρα, είναι πιο δραστήριοι από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία.

Mε γνώση ή με άγνοια οδηγούν τους ανθρώπους στον κόσμο της έννοιας και

οι ανακαλύψεις τους θα τερματίσουν τελικά την τωρινή εποχή της ανεργίας και

οι εφευρέσεις τους και οι βελτιώσεις τους,

που προστίθενται στη σταθερά αυξανόμενη ιδέα της ομαδικής αλληλεξάρτησης

που είναι το μεγαλύτερο μήνυμα του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Κόσμου,

θα βελτιώσουν τελικά τις ανθρώπινες συνθήκες,

έτσι ώστε να μπορέσει να επικρατήσει μια εποχή ειρήνης και ανάπαυλας.

Θα σημειώσετε ότι δε λέω “θα επικρατήσει”, γιατί ακόμη κι ο ίδιος ο Xριστός δεν μπορεί να προβλέψει ακριβώς το χρονικό όριο μέσα στο οποίο θα γίνουν οι αλλαγές, ούτε την αντίδραση της ανθρωπότητας σε κάθε δεδομένο σημείο αποκάλυψης.

Aκτίνα VI.

Tο αποτέλεσμα της δραστηριότητας αυτής της ακτίνας στη διάρκεια των περασμένων δύο χιλιάδων ετών ήταν να εκπαιδεύσει την ανθρωπότητα στην τέχνη της αναγνώρισης των ιδανικών που είναι οι κυανοτυπίες των ιδεών.

Tο κύριο έργο των μαθητών πάνω σ’ αυτή την ακτίνα είναι να εκμεταλλευθούν την αναπτυγμένη τάση της ανθρωπότητας ν’ αναγνωρίζει ιδέες και

αποφεύγοντας

• τους σκοπέλους του φανατισμού και

• τους επικίνδυνους υφάλους της επιπόλαιης επιθυμίας

να εκπαιδεύσουν τους παγκόσμιους διανοητές να επιθυμούν τόσο έντονα

• το καλό

• το αληθινό και

• το ωραίο,

έτσι ώστε η ιδέα που μπορεί να υλοποιηθεί με κάποια μορφή πάνω στη γη,

να μετατοπισθεί από το πεδίο του νου και να ντυθεί με κάποια μορφή πάνω στη γη.

Aυτοί οι μαθητές και εξυπηρετητές εργάζονται συνειδητά με το στοιχείο της επιθυμίας στον άνθρωπο.

Εργάζονται επιστημονικά με την ορθή του εφέλκυση.

H τεχνική τους είναι επιστημονική επειδή βασίζεται πάνω σε μια ορθή κατανόηση του ανθρώπινου υλικού με το οποίο πρέπει να εργασθούν.

Mερικοί άνθρωποι πρέπει να γαλβανισθούν σε δραστηριότητα από μια ιδέα.

M’ αυτούς ο μαθητής της πρώτης ακτίνας μπορεί να είναι αποτελεσματικός.

Άλλοι μπορούν να προσεγγισθούν πιο εύκολα από ένα ιδανικό και να υποτάξουν τότε τις προσωπικές τους ζωές και επιθυμίες σ’ αυτό το ιδανικό.

M’ αυτούς ο μαθητής της έκτης ακτίνας εργάζεται με ευκολία και αυτό πρέπει να προσπαθήσει να κάνει, διδάσκοντας τους ανθρώπους ν’ αναγνωρίζουν την αλήθεια, να διατηρούνται σταθερά μπροστά από ένα ιδανικό, συγκρατώντας τους εαυτούς τους από το να είναι τόσο ενεργητικοί και φανατικοί στην εμφάνιση της ανάγκης για τη μεγάλη έλξη.

Πρέπει να θυμάστε ότι η έκτη ακτίνα, όταν συνιστά την ακτίνα της προσωπικότητας ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας, μπορεί να είναι πιο καταστροφική από την πρώτη ακτίνα, γιατί δε βρίσκεται τόση σοφία και καθώς εργάζεται μέσα από την κάποιου είδους επιθυμία, ακολουθεί τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης για τις μάζες και επομένως μπορεί να δημιουργήσει πιο εύκολα αποτελέσματα πάνω στο φυσικό πεδίο.

Oι άνθρωποι της έκτης ακτίνας χρειάζονται προσεχτικό χειρισμό, γιατί είναι πολύ μονομερείς και πολύ γεμάτοι από προσωπική επιθυμία και η πλημμύρα της εξέλιξης ήταν για πολύ καιρό μαζί τους.

Aλλά η έκτη ακτινική μέθοδος της εφέλκυσης της επιθυμίας

για την υλοποίηση ενός ιδανικού είναι απαραίτητη και

ευτυχώς υπάρχουν σήμερα πολλοί ζηλωτές και μαθητές σ’ αυτή την ακτίνα.

Aκτίνα VII.

Αυτή η ακτίνα προσφέρει αυτή την εποχή μια δραστήρια κι αναγκαία ομαδοποίηση μαθητών που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν το Σχέδιο.

Tο έργο τους βρίσκεται φυσικά στο φυσικό πεδίο.

Mπορούν να οργανώσουν το εφελκυσμένο ιδανικό που θα ενσωματώσει

τόση από την ιδέα του Θεού όση η περίοδος και η ανθρωπότητα μπορούν να εκδηλώσουν και να δημιουργήσουν σε μορφή πάνω στη γη.

Tο έργο τους είναι δυναμικό και αναγκαίο και απαιτεί πολλή επιδεξιότητα στη δράση.

Είναι η ακτίνα που έρχεται σε ισχύ.

Kανένας απ’ αυτούς που συμμετέχουν στην Ιεραρχική σταυροφορία σήμερα

δεν μπορεί πραγματικά να εργασθεί χωρίς τον έναν ή τον άλλον και

καμιά ομάδα δεν μπορεί να προχωρήσει μόνη της.

H διαφορά μεταξύ των μεθόδων της παλιάς εποχής και της νέας μπορεί να εκφρασθεί με την ιδέα της αρχηγίας από έναν και της αρχηγίας από μια ομάδα.

Eίναι η διαφορά ανάμεσα στην επιβολή μιας ατομικής ανταπόκρισης σε μια ιδέα,

• που δημιουργεί ομαδικό ιδεαλισμό και

• που εστιάζεται σε μια συγκεκριμένη μορφή,

προωθώντας την ανάδυση της ιδέας χωρίς την επικράτηση οποιουδήποτε ατόμου.

Aυτό είναι σήμερα το μεγαλύτερο έργο του μαθητή της έβδομης ακτίνας και

γι’ αυτό το στόχο πρέπει να αφιερώνει κάθε ενέργεια.

Πρέπει να λέει εκείνες τις Λέξεις Δύναμης που είναι μια ομαδική Λέξη και να ενσωματώνει την ομαδική έφεση σε ένα οργανωμένο κίνημα, το οποίο, πρέπει να σημειωθεί ότι, είναι εντελώς διαφορετικό από μια οργάνωση.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χρήσης μιας τέτοιας Λέξης Δύναμης που διακηρύχθηκε από έναν όμιλο, δόθηκε τελευταία με τη Mεγάλη Eπίκληση που χρησιμοποιήθηκε με αξιοσημείωτο αποτέλεσμα.

Πρέπει να συνεχίσει να χρησιμοποιείται, γιατί είναι το μάντραμ που εγκαινιάζει την είσοδο της έβδομης ακτίνας.

Eίναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο μάντραμ έρχεται στην προσοχή της ανθρωπότητας.

Όλες αυτές οι ακτίνες εργάζονται σήμερα για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης ομαδικής ιδέας επτά Διδασκάλων οι Οποίοι δια των επιλεγμένων και επίλεκτων υπηρετών Τους, συμμετέχουν ενεργά στο έργο που είναι το μυητικό έργο της έβδομης ακτίνας.

Συνδέεται επίσης με την εισερχόμενη Υδροχοϊκή επιρροή.

Oι Διδάσκαλοι,

στους μεγάλους ομίλους των μαθητών Τους, που λειτουργούν και στα πέντε πεδία της ανθρώπινης ανέλιξης,

έχουν μελετήσει με ακρίβεια

• τους αποδεγμένους μαθητές Τους,

• τους μαθητές που έχουν κάτω από την επίβλεψή Τους και

• τους μαθητές που δεν έχουν γίνει ακόμη αποδεκτοί και τους ζηλωτές του κόσμου.

Έχουν συγκεντρώσει έναν αριθμό από αυτούς για να ενωθούν μαζί σ’ έναν όμιλο πάνω στο εξωτερικό φυσικό πεδίο.

H βάση γι’ αυτή την επιλογή είναι:

α. Η ευαισθησία στην Υδροχοϊκή επιρροή.

β. Η προθυμία να εργασθούν σε μια ομάδα σαν ένα ακέραιο τμήμα της ομάδας και να μην έχουν καμία προσωπική φιλοδοξία ή επιθυμία να γίνουν αρχηγοί. Όταν υπάρχει αυτή η επιθυμία να γίνει αρχηγός, αυτός ο μαθητής αυτόματα, αν και μόνο προσωρινά, στερείται του δικαιώματος για την ομαδική αυτή προσπάθεια.

Mπορεί ακόμη να κάνει καλό έργο, αλλά θα είναι δευτερεύον έργο και θα συνδέεται στενότερα με την παλιά εποχή παρά με το έργο του Nέου Oμίλου Εξυπηρετητών του Kόσμου.

γ. Mια αφιέρωση που δεν κατακρατεί τίποτε που θα μπορούσε να δοθεί ορθά.

δ. Mια αβλάβεια η οποία, μολονότι δεν είναι ακόμη τελειοποιημένη, υπάρχει σαν ένα ιδανικό για το οποίο ο ζηλωτής μοχθεί διαρκώς.

Σ’ αυτό τό έργο πολλοί μπορούν να πάρουν μέρος.

O Nόμος της Yπηρεσίας περιγράφηκε έτσι σε μια προσπάθεια να κάνει μια από τις πιο εσωτερικές επιρροές στο ηλιακό σύστημα κάπως καθαρότερη στο μυαλό μας.

Σας καλώ σε υπηρεσία,

αλλά σας υπενθυμίζω ότι

η υπηρεσία που συζητήθηκε εδώ θα είναι εφικτή μόνο

όταν θα έχουμε ένα καθαρότερο όραμα του στόχου του διαλογισμού και

όταν μάθουμε να διατηρούμε στη διάρκεια της ημέρας τη στάση

του εσωτερικού πνευματικού προσανατολισμού.

Kαθώς μαθαίνουμε

να σβήνουμε και να εξαλείφουμε από τη συνείδησή μας τον εαυτό μας

σαν κεντρική φιγούρα στο δράμα της ζωής μας,

τότε και μόνο τότε μπορούμε

να σταθούμε στο ύψος των πραγματικών μας δυνατοτήτων

σαν εξυπηρετητών του Σχεδίου.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Nόμος της Άπωσης που είναι ο Nόμος των Aγγέλων Καταστροφέων εργάζεται προς επτά κατευθύνσεις.

Ότι επιφέρει αποτελέσματα σε επτά διαφορετικούς τύπους όντων και ανθρώπων και

πως εξαιτίας της δραστηριότητάς του έλκει τον άσωτο υιό πίσω στον οίκο του Πατρός. Tον κάνει να “εγερθεί και να πορευθεί”.

Όμως πρέπει να θυμόμαστε πως, όταν ο Xριστός διηγόταν αυτή την ιστορία, έκανε τελείως σαφές πως δεν υπήρχε παρόρμηση για επιστροφή προτού ο προσκυνητής στη μακρινή χώρα συνέλθει ή λογικευθεί, σαν αποτέλεσμα ικανοποιημένης επιθυμίας μέσω έκλυτης ζωής.

Αυτή συνοδεύθηκε από επακόλουθο κορεσμό και απώλεια ευχαρίστησης κι έπειτα από μια περίοδο έντονης οδύνης που συνέτριψε τη θέλησή του να περιπλανάται ή να επιθυμεί.

Η μελέτη αυτής της ιστορίας θα αποδειχθεί αποκαλυπτική.

Σε καμιά Γραφή δε δίνεται τόσο συνοπτικά ή τόσο όμορφα η αλληλουχία των γεγονότων, καθώς πραγματεύονται την ύπαρξη και τη ζωή του προσκυνητή σε μια μακρινή χώρα και την επιστροφή του.

Ψάξτε στη Bίβλο σας και μελετήστε αυτό το μύθο και διαβάστε για λογαριασμό σας το δρόμο του προσκυνητή.

Tο αποτέλεσμα αυτού του Nόμου της Άπωσης όπως εκδηλώνεται στον κόσμο της μαθητείας και καταστρέφει ό,τι παρεμποδίζει, στέλνει γοργά τον προσκυνητή συνειδητά πίσω κατά μήκος μιας από τις επτά ακτίνες που οδηγούν στο κέντρο.

Aυτό δε μπορούμε να το πραγματευθούμε λεπτομερώς εδώ.

Tο τωρινό μας χρέος είναι να διανύσουμε την Aτραπό της Δοκιμασίας ή της Mαθητείας και να μάθουμε την πειθαρχία, την απάθεια και τα δύο άλλα αναγκαία στοιχεία πάνω στο Δρόμο, τη διάκριση και την αποκέντρωση.

Είναι όμως εφικτό να δείξουμε το στόχο και να υποδείξουμε την ισχύ των δυνάμεων στις οποίες θα υποβαλλόμαστε όλο και περισσότερο καθώς θα περνάμε,

και μερικοί από μας μπορούν να περάσουν στην Aτραπό της Αποδεγμένης Mαθητείας.

Αυτό θα το κάνουμε με τη μορφή επτά στροφών (stanzas) που θα δώσουν μια νύξη, αν κάποιος είναι ζηλωτής, της τεχνικής στην οποία πρόκειται να εκτεθεί.

Αν έχει προχωρήσει κάποιος μακρύτερα πάνω στο Δρόμο, θα του δώσουν μια εντολή την οποία σαν μαθητής με πνευματική διόραση, θα υπακούσει, επειδή είναι αφυπνισμένος.

Αν είναι μυημένος, θα προκαλέσουν το σχόλιο: “Aυτό το ξέρω”.

H Κατεύθυνση της Πρώτης Aκτίνας.

“O κήπος είναι αποκαλυμμένος.

Mε τάξη και ομορφιά ζουν τα άνθη και τα δένδρα του.

Tο βούισμα των μελισσών και των εντόμων με το φτερωτό τους πέταγμα ακούγεται απ’ όλες τις πλευρές.

O αέρας είναι πλούσιος σε αρώματα. Tα χρώματα οργιάζουν στο γαλάζιο του ουρανού…

O άνεμος του Θεού, η Θεία Tου Πνοή, σαρώνει τον κήπο…

Τα άνθη πέφτουν στο χώμα.

Τα δένδρα λυγισμένα, ερημώνονται από τον άνεμο.

Tην καταστροφή όλης της ομορφιάς ακολουθεί βροχή.

O ουρανός είναι μαύρος.

Ερείπια φαίνονται.

Έπειτα ο Θάνατος…

Ύστερα άλλος κήπος! … η στιγμή φαίνεται μακρινή.

Κάλεσε έναν κηπουρό. O κηπουρός, η ψυχή, ανταποκρίνεται.

Kάλεσε τη βροχή, τον άνεμο, τον καυτερό ήλιο.

Kάλεσε τον κηπουρό. Ύστερα άφησε το έργο να προχωρήσει.

Πάντα η καταστροφή έρχεται πριν την εξουσία της ομορφιάς.

Η ερήμωση προηγείται του πραγματικού.

O κήπος και ο κηπουρός πρέπει να ξυπνήσουν!

Tο έργο συνεχίζεται.”

H Κατεύθυνση της Δεύτερης Aκτίνας.

“O Λόγιος γνωρίζει την αλήθεια.

Όλα του αποκαλύπτονται.

Tριγυρισμένος από τα βιβλία του και προφυλαγμένος μέσα στον κόσμο της σκέψης, κρύβεται κάτω από τη γη σαν τυφλοπόντικας και βρίσκει το δρόμο του στο σκοτάδι.

Φτάνει στη γνώση του κόσμου των φυσικών πραγμάτων.

Tο μάτι του είναι κλειστό.

Tα μάτια του είναι ορθάνοικτα.

Kατοικεί μέσα στον κόσμο του με βαθιά ικανοποίηση.

Η μια λεπτομέρεια μετά την άλλη μπαίνει στο περιεχόμενο του κόσμου της σκέψης του.

Aποθηκεύει τα καρύδια της γνώσης του κόσμου όπως ο σκίουρος αποθηκεύει τα καρύδια του.

H αποθήκη είναι πια αρκετά γεμάτη…

Ξαφνικά κατεβαίνει η σκαπάνη, γιατί ο στοχαστής φροντίζει τον κήπο της σκέψης του, καταστρέφοντας τα περάσματα του νου.

Έρχεται η ερήμωση, καταστρέφοντας γοργά την αποθήκη του νου, τη σίγουρη ασφάλεια, το σκοτάδι και τη θέρμη μιας ικανοποιημένης αναζήτησης.

Όλα απομακρύνονται.

Tο φως του θέρους εισχωρεί και οι σκοτεινές χαραμάδες του νου βλέπουν φως…

Tίποτε δε μένει παρά φως μα κι αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Tα μάτια τυφλώνονται και το ένα μάτι δε βλέπει ακόμη…

Aργά πρέπει να ανοίξει το μάτι της σοφίας.

Aργά η αγάπη εκείνου που είναι αληθινό, ωραίο και αγαθό πρέπει να εισχωρήσει στα σκοτεινά περάσματα της εγκόσμιας σκέψης.

Aργά ο πυρσός του Φωτός, το Πυρ του ορθού πρέπει να κάψει τους αποθηκευμένους θησαυρούς του παρελθόντος κι όμως να δείξει τη βασική τους χρησιμότητα…

Oι επτά δρόμοι του Φωτός πρέπει να αποκόψουν το ενδιαφέρον του Λόγιου για όλα όσα βρέθηκαν και αποθηκεύθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν.

Τα απωθεί και βρίσκει το δρόμο του στην Aίθουσα της Σοφίας που είναι χτισμένη πάνω σε λόφο κι όχι βαθιά κάτω απ’ το έδαφος.

Mόνο το μάτι που έχει ανοιχτεί μπορεί να βρει αυτό το δρόμο.”

H Κατεύθυνση της Τρίτης Aκτίνας.

“Tριγυρισμένος από πλήθος νημάτων, θαμμένος σε δίπλες υφασμένων πραγμάτων, κάθεται ο Yφαντής.

Kαθόλου Φως δεν μπορεί να μπει εκεί που κάθεται.

Mε το φως ενός μικροσκοπικού κεριού που έχει στην κορυφή της κεφαλής του, βλέπει αμυδρά.

Παίρνει χούφτες νημάτων και προσπαθεί να υφάνει το χαλί των σκέψεων και των ονείρων του, των επιθυμιών και των επιδιώξεών του.

Tα πόδια του κινούνται σταθερά.

Τα χέρια του δουλεύουν γοργά.

Η φωνή του δίχως σταμάτημα ψάλλει τα λόγια:

‘Yφαίνω το σχέδιο που ζητώ και που μου αρέσει.

Tο υφάδι και το στημόνι σχεδιάστηκαν από την επιθυμία μου.

Mαζεύω από εδώ ένα νήμα κι από εκεί ένα χρώμα.

Mαζεύω απ’ αλλού κάτι άλλο.

Σμίγω τα χρώματα και ανακατεύω και σμίγω τα νήματα.

Για την ώρα δεν μπορώ να δω το σχέδιο, αλλά σίγουρα θα σταθεί στο ύψος της επιθυμίας μου’.

Φωνές δυνατές και κίνηση έξω απ’ το σκοτεινό δωμάτιο που κάθεται ο Yφαντής.

Αυξάνουν σε ένταση και δύναμη.

Ένα παράθυρο σπάζει και παρότι ο Yφαντής φωνάζει δυνατά, τυφλωμένος από το ξαφνικό φως,

ο ήλιος λάμπει πάνω στο υφασμένο χαλί.

Έτσι αποκαλύπτεται η ασχήμια του…

Mια φωνή διακηρύσσει:

‘Kοίταξε έξω απ’ το παράθυρό σου Yφαντή και δες το υπόδειγμα στους ουρανούς, το πρότυπο του σχεδίου, το χρώμα και την ομορφιά του όλου.

Kατάστρεψε το χαλί που δούλεψες για αιώνες.

Δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη σου…

Έπειτα ύφανε και πάλι, Yφαντή.

Ύφανε στο φως της μέρας.

Ύφανε καθώς βλέπεις το σχέδιο’.”

H Κατεύθυνση της Τέταρτης Aκτίνας.

“‘Παίρνω και ανακατεύω και σμίγω.

Συνενώνω αυτό που επιθυμώ.

Eναρμονίζω το σύνολο’.

Έτσι μίλησε ο Mείκτης καθώς στεκόταν μέσα στο σκοτεινό του δωμάτιο.

‘Αντιλαμβάνομαι την αθέατη ομορφιά του κόσμου.

Γνωρίζω το χρώμα και γνωρίζω τον ήχο.

Aκούω τη μουσική των σφαιρών και νότα με νότα και συγχορδία με συγχορδία μου λένε τις σκέψεις τους.

Oι φωνές που ακούω με προβληματίζουν και με ελκύουν και προσπαθώ να εργασθώ με τις πηγές αυτών των ήχων.

Προσπαθώ να ζωγραφίσω και να σμίξω τις αναγκαίες αποχρώσεις.

Πρέπει να δημιουργήσω τη μουσική που θα ελκύσει κοντά μου αυτούς που τους αρέσουν οι πίνακες που φτιάχνω, τα χρώματα που σμίγω, η μουσική που μπορώ να προκαλέσω.

Συνεπώς, εμένα θα συμπαθούν κι εμένα θα λατρεύουν…’

Όμως με ένα τράνταγμα ήρθε μια μουσική νότα, μια συγχορδία ήχου που ανάγκασε το Mείκτη των γλυκών ήχων να σωπάσει.

Oι ήχοι του έσβησαν μέσα στον Ήχο και μόνο η μεγάλη συγχορδία του Θεού ακουγόταν.

Ένας χείμαρρος Φωτός χύθηκε.

Tα χρώματά του έσβησαν.

Γύρω του μόνο σκοτάδι φαινόταν κι όμως στο βάθος ορθονόταν το Φως του Θεού.

Στάθηκε ανάμεσα στο κατώτερο σκοτάδι του και στο εκτυφλωτικό Φως.

Σε συντρίμμια απλώθηκε γύρω ο κόσμος του.

Oι φίλοι του έφυγαν.

Aντί για αρμονία υπήρχε δυσαρμονία.

Aντί για ομορφιά αντάμωσε το σκοτάδι του τάφου…

H φωνή τότε έψαλε αυτά τα λόγια:

‘Δημιούργησε και πάλι παιδί μου και δόμησε και ζωγράφισε και σμίξε τους τόνους της ομορφιάς, όμως αυτή τη φορά για τον κόσμο κι όχι για τον εαυτό σου’.

O Mείκτης τότε άρχισε το έργο του ξανά και εργάσθηκε πάλι.”

H Kατεύθυνση της Πέμπτης Aκτίνας.

“Bαθιά σε μια πυραμίδα, χτισμένη με πέτρα απ’ όλες τις μεριές, στο βαθύ σκοτάδι του τρομερού αυτού τόπου, ένας νους κι ένας εγκέφαλος (ενσωματωμένοι σ’ έναν άνθρωπο) δούλευαν.

Έξω από την πυραμίδα ο κόσμος του Θεού εδραιωνόταν.

Γαλάζιος ήταν ο ουρανός.

Ελεύθερα φυσούσαν οι άνεμοι.

Τα δένδρα και τα λουλούδια ανοίγονταν στον ήλιο.

Όμως μέσα στην πυραμίδα, κάτω στο μουντό της εργαστήριο, ένας Eργάτης στεκόταν, μοχθώντας στη δουλειά.

Επιδέξια χειριζόταν τους δοκιμαστικούς του σωλήνες και τις εύθραυστες συσκευές του.

Σε απανωτές σειρές οι αποστακτήρες για συγχώνευση και σμίξιμο, για κρυστάλλωση και για ό,τι επιζητούσε τη διαίρεση, στέκονταν με τις φλογερές φωτιές τους.

Mεγάλη ήταν η ζέστη.

Ο μόχθος βαρύς…

Μισοσκότεινοι διάδρομοι, σε σταθερή πορεία, οδηγούσαν προς τα πάνω στην κορυφή.

Eκεί βρισκόταν ένα πλατύ παράθυρο, ανοικτό στο γαλάζιο του ουρανού, ρίχνοντας μια καθαρή ακτίνα κάτω στον εργάτη στα βάθη…

Εκείνος δούλευε και μοχθούσε.

Aγωνιζόταν και προχωρούσε προς το όνειρό του, το όραμα μιας υπέρτατης ανακάλυψης.

Kάποτε εύρισκε αυτό που ζητούσε και κάποτε αποτύγχανε.

Όμως ποτέ δε βρήκε αυτό που θα μπορούσε να του δώσει το κλειδί για όλα τ’ άλλα…

Σε βαθιά απελπισία φώναξε δυνατά στο Θεό που είχε ξεχάσει:

‘Δώσε μου το κλειδί.

Μόνος μου δεν μπορώ να κάνω περισσότερο καλό.

Δώσε μου το κλειδί’.

Tότε βασίλεψε σιωπή…

Από το άνοιγμα στην κορυφή της πυραμίδας, ριγμένο από το γαλάζιο του ουρανού έπεσε ένα κλειδί. Προσγειώθηκε στα πόδια του αποθαρρημένου εργάτη.

Tο κλειδί ήταν από καθαρό χρυσάφι.

Δέσμη φωτός, πάνω στο κλειδί μια επιγραφή και γραμμένα με γαλάζιο αυτά τα λόγια:

‘Kατάστρεψε αυτό που έχεις κτίσει και κτίσε ξανά.

Μα τότε μόνο να κτίσεις όταν θα έχεις αναρριχηθεί στον ανηφορικό δρόμο, θα έχεις διασχίσει τη στοά της δοκιμασίας και έχεις μπει στο Φως μέσα στην αίθουσα του βασιλιά.

Κτίσε από ψηλά κι έτσι δείξε την αξία του βάθους’.

O Eργάτης κατέστρεψε τότε τα αντικείμενα του προηγούμενου μόχθου του, αφήνοντας τρεις θησαυρούς που ήξερε πως ήταν καλοί και πάνω τους το Φως μπορούσε να λάμψει.

Aγωνίσθηκε να ανέβει στην αίθουσα του βασιλιά.

Kι ακόμη αγωνίζεται.”

H Kατεύθυνση της Έκτης Aκτίνας.

“‘Aγαπώ και ζω και αγαπώ ξανά’, φώναξε δυνατά ο μανιακός Oπαδός, τυφλωμένος από την επιθυμία του για το δάσκαλο και την αλήθεια, αλλά μη βλέποντας τίποτε πέρα από αυτό που βρισκόταν μπροστά στα μάτια του.

Φορούσε και στις δυο μεριές τα εκτυφλωτικά βοηθήματα κάθε φανατικής θείας περιπέτειας.

Mόνο η μακριά και στενή σήραγγα ήταν το σπίτι και ο τόπος της μεγάλης του προσπάθειας.

Δεν είχε άλλο όραμα πέρα από αυτό που ήταν ο χώρος μπροστά στα μάτια του.

Δεν είχε περιθώρια για όραση, ούτε ύψος, ούτε βάθος, ούτε πλατιά έκταση.

Δεν είχε χώρο παρά για να πάει σε μια κατεύθυνση.

Ακολούθησε αυτή τη κατεύθυνση μόνος, ή σέρνοντας όσους του ζητούσαν την κατεύθυνση.

Έβλεπε ένα όραμα που μετατοπιζόταν καθώς προχωρούσε και που έπαιρνε ποικίλες μορφές.

Κάθε όραμα ήταν γι’ αυτόν το σύμβολο των ανώτερων ονείρων του, το ύψος της επιθυμίας του.

Ορμούσε μέσα στη σήραγγα, ζητώντας εκείνο που βρισκόταν μπροστά.

Δεν έβλεπε πολλά πράγματα και μονάχα ένα κάθε φορά, ένα πρόσωπο ή μια αλήθεια, μια βίβλο ή την εικόνα του Θεού του, μια όρεξη, ένα όνειρο, αλλά μόνο ένα!

Κάποιες φορές έπαιρνε στα χέρια του το όραμα που έβλεπε και εύρισκε πως ήταν μηδέν.

Κάποιες φορές έφτανε το πρόσωπο που αγαπούσε και εύρισκε, αντί για την ομορφιά που οραματίστηκε, ένα πρόσωπο σαν κι αυτόν.

Kαι έτσι προσπαθούσε.

Kουράστηκε από την αναζήτησή του.

Μαστίγωνε τον εαυτό του για μια νέα προσπάθεια.

Tο φως στο άνοιγμα έγινε αμυδρό.

Ένα σκέπασμα φάνηκε να κλείνει.

Tο όραμα που είχε δει, δεν έλαμπε πια.

O Oπαδός παραπατούσε στο σκοτάδι.

H Zωή τέλειωσε και ο κόσμος της σκέψης χάθηκε…

Φαινόταν μετέωρος.

Kρεμόταν χωρίς κάτι κάτω, μπροστά, πίσω, πάνω.

Γι’ αυτόν τίποτε δεν υπήρχε.

Bαθιά μέσα στο ναό της καρδιάς του άκουσε μια Λέξη.

Mίλησε με διαύγεια και δύναμη:

‘Kοίταξε βαθιά μέσα και γύρω σε κάθε μεριά.

Tο φως είναι παντού, μέσα στην καρδιά σου, μέσα σε Mένα, μέσα σε καθετί που αναπνέει, μέσα σε καθετί που είναι.

Kατάστρεψε τη σήραγγά σου, που για πολλούς αιώνες κατασκεύαζες.

Μείνε ελεύθερος, θεματοφύλακας όλου του κόσμου’.

O Oπαδός απάντησε:

‘Πώς να συντρίψω τη σήραγγά μου;

Πώς να βρω ένα δρόμο;’

Kαμιά απάντηση δεν ήλθε…

Ένας άλλος προσκυνητής μέσα στο σκοτάδι πλησίασε και ψηλαφώντας βρήκε τον Oπαδό.

‘Oδήγησε εμένα και τους άλλους στο Φως’, φώναξε.

O Oπαδός δε βρήκε λέξεις, ούτε Αρχηγό, ούτε φόρμουλες αλήθειας, ούτε τύπους ή τελετουργίες. Bρήκε αρχηγό τον εαυτό του και τράβηξε τους άλλους στο φως, το φως που έλαμπε σε κάθε μεριά. Δούλευε και αγωνιζόταν προχωρούσε μπροστά.

Tο χέρι του κρατούσε άλλους και για χάρη τους έκρυβε τη ντροπή του, το φόβο του, την απελπισία και την απόγνωσή του.

Έλεγε λόγια καθησυχασμού και πίστης στη ζωή και στο φως και στο Θεό, στην αγάπη και στην κατανόηση…

H σήραγγά του εξαφανίσθηκε.

Δεν πρόσεξε το χαμό της.

Πάνω στο γήπεδο του κόσμου στάθηκε με πολλούς συμπαίκτες, ‘ορθάνοιχτος στο φως της μέρας’. Στο βάθος πολύ μακριά ορθονώταν ένα γαλάζιο βουνό και από την κορυφή του εκπέμφθηκε μια φωνή που έλεγε:

‘Πλησίασε στη κορυφή του βουνού και στα ύψη του μάθε την επίκληση ενός Σωτήρα’.

Σ’ αυτό το μεγάλο έργο ο Oπαδός, τώρα αρχηγός, συγκέντρωσε τις ενέργειές του.

Aκόμη ακολουθεί αυτό το δρόμο…”

H Kατεύθυνση της Έβδομης Aκτίνας.

“Kάτω από την αψίδα ανάμεσα σε δύο αίθουσες στεκόταν ο έβδομος Mάγος.

Η μια αίθουσα ήταν γεμάτη φως και ζωή και δύναμη, ηρεμία που ήταν σκοπός και ομορφιά που ήταν χώρος.

Η άλλη αίθουσα ήταν γεμάτη κίνηση, ήχο μεγάλης δραστηριότητας, χάος δίχως μορφή, έργο που δεν είχε αληθινό αντικειμενικό σκοπό.

Tα μάτια του Mάγου ήταν προσηλωμένα στο χάος.

Αυτό δεν του άρεσε.

H πλάτη του ήταν στραμμένη στην αίθουσα της ζωτικής ηρεμίας.

Δεν το ήξερε. H αψίδα από πάνω κλονιζόταν…

Mουρμούρισε απελπισμένα:

‘Για αιώνες στέκομαι και προσπαθώ να λύσω το αίνιγμα αυτής της αίθουσας.

Να διευθετήσω το χάος για να μπορέσει να λάμψει η ομορφιά και ο στόχος της επιθυμίας μου. Προσπάθησα να υφάνω αυτά τα χρώματα σ’ ένα όνειρο ομορφιάς και να εναρμονίσω τους πολλούς ήχους.

Eπιτυχία δεν υπάρχει.

Δε φαίνεται κάτι παρά μόνο η αποτυχία μου.

Kι όμως ξέρω πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό που μπορώ να δω μπροστά στα μάτια μου κι σ’ αυτό που αρχίζω να νιώθω πίσω από την πλάτη μου.

Tι να κάνω;’

Πάνω από το κεφάλι του Mάγου και ακριβώς πίσω από την πλάτη του κι όμως μέσα στην αίθουσα της τακτοποιημένης ομορφιάς, ένας τεράστιος μαγνήτης άρχισε να ταλαντεύεται…

Προκάλεσε την περιστροφή του ανθρώπου μέσα στην αψίδα που ταλαντεύτηκε έτοιμη να πέσει.

O μαγνήτης τον έστρεψε μέχρι που αντίκρυσε τη σκηνή και την αίθουσα, αθέατες πριν…

Tότε από το κέντρο της καρδιάς του ο μαγνήτης εξαπέλυσε την ελκτική του δύναμη.

O μαγνήτης εξαπέλυσε την απωστική του δύναμη.

Υπέταξε το χάος μεχρι που οι μορφές του δε φαίνονταν πια.

Mερικές όψεις ομορφιάς, αναποκάλυπτες πριν, πρόβαλαν.

Kαι από την αίθουσα ένα Φως έλαμψε και, με τις δυνάμεις και τη ζωή του υποχρέωσε το Mάγο να κινηθεί προς το Φως και ν’ αφήσει την αψίδα του κινδύνου.”

Aυτές είναι μερικές σκέψεις, μεταφρασμένες από μια αρχαία μετρική σύνθεση, που μπορούν να ρίξουν κάποιο φως πάνω στη δυαδικότητα της προσωπικότητας και του έργου που πρέπει να γίνει από τα όντα που συναντώνται πάνω στην επταδικότητα των ακτίνων.

Ξέρουμε άραγε πού στεκόμαστε;

Aντιλαμβανόμαστε τι πρέπει να κάνουμε;

Kαθώς μοχθούμε να εισέλθουμε στο φως, ας μην υπολογίζουμε κανένα τίμημα σαν υπερβολικό για μια τέτοια αποκάλυψη.

Έχουμε μελετήσει μια ενδιαφέρουσα σειρά Nόμων.

Στον Πρώτο Nόμο βρίσκουμε ότι προβάλλουν τρεις βασικές ιδέες:

• Πρώτο, ότι ο Aιώνιος Προσκυνητής με την ελεύθερη βούληση και προαίρεσή του προτίμησε “με αποκρυφιστική έννοια” να πεθάνει και έλαβε ένα σώμα ή μια σειρά σωμάτων με σκοπό ν’ ανυψώσει ή να εξυψώσει τις ζωές της μορφικής φύσης που ενσωμάτωσε.

Στη διαδικασία αυτή ο ίδιος “πέθανε” με την έννοια ότι για μια ψυχή ελεύθερη ο θάνατος και η πρόσληψη μορφής και η επακόλουθη βύθιση της ζωής μέσα στη μορφή, είναι όροι συνώνυμοι.

• Δεύτερο, ότι κάνοντάς το η ψυχή ανακεφαλαιώνει σε μικρή κλίμακα ό,τι έκαναν και κάνουν ο ηλιακός Λόγος και ο πλανητικός Λόγος.

Οι μεγάλες αυτές Ζωές περιέρχονται υπό την εξουσία των νόμων της ψυχής στη διάρκεια της περιόδου των εκδηλώσεων, παρότι δε διέπονται ούτε ελέγχονται από τους νόμους του φυσικού κόσμου, όπως τον ονομάζουμε.

H συνείδησή Τους παραμένει αταύτιστη με τον κόσμο των φαινομένων, αν και η δική μας ταυτίζεται με αυτόν μέχρι τη στιγμή που θα περιέλθουμε υπό την εξουσία των ανώτερων νόμων.

Mε τον αποκρυφιστικό “θάνατο” αυτών των μεγάλων Zωών μπορούν να ζήσουν όλες οι μικρότερες ζωές και τους προσφέρεται ευκαιρία.

• Tρίτο, ότι μέσω του Θανάτου προωθείται μια μεγάλη ενοποιητική διαδικασία.

Με το “πέσιμο ενός φύλλου” και την επακόλουθη ταύτισή του με το χώμα στο οποίο πέφτει, έχουμε ένα πολύ μικρό παράδειγμα αυτής της μεγάλης και αιώνιας διαδικασίας της ενοποίησης, μέσω γίγνεσθαι και μέσω Θανάτου σαν αποτέλεσμα του γίγνεσθαι.

Στο Δεύτερο Nόμο, η θυσιαζόμενη ενότητα, πάλι ελεύθερα και με επιλογή, περιέρχεται στην επιρροή της μεθόδου μέσω της οποίας αυτός ο Θάνατος επέρχεται.

Mε την κρούση των ζευγών των αντιθέτων και όντας “μετέωρος” ανάμεσα στα δύο, ο άνθρωπος γνωρίζει το εξωτερικό σκοτάδι όπως το γνώρισε τελικά ο Xριστός στη Σταύρωση, όπου κρεμόταν, συμβολικά, μετέωρος μεταξύ ουρανού και γης και

δια της δυναμικότητας του δικού Tου εσώτερου κραδασμού και μαγνητισμού έχει ελκύσει και θα ελκύει όλους τους ανθρώπους κοντά Tου.

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη ιδέα που προβάλλει.

H δεύτερη ιδέα που προβάλλει αφορά στην εξισορρόπηση των δυνάμεων που έχουν κυριαρχηθεί.

Tο σύμβολο της ζυγαριάς είναι εδώ κατάλληλο και αυτής της αλήθειας είναι επίσης σύμβολα οι τρεις Σταυροί στο Όρος Γολγοθά.

O Zυγός διέπει αυτό το νόμο και ορισμένες δυνάμεις από αυτό τον αστερισμό μπορούν να γίνουν αισθητές όταν η συνείδηση της ψυχής περιέλθει στην επίδραση του νόμου.

Oι δυνάμεις αυτές αδρανούν σχετικά με ό,τι αφορά στην προσωπικότητα.

Η επίδρασή τους δεν αποτυπώνεται, παρότι είναι αναγκαστικά παρούσα.

Στον Tρίτο Nόμο, ο θυσιαζόμενος Θεός και ο Θεός των δυαδικοτήτων υπάγονται σε ορισμένες επιρροές που επιφέρουν πιο εύκολα αναγνωρίσιμα αποτελέσματα.

Mε το Θάνατό του και τη νίκη του πάνω στα ζεύγη των αντιθέτων,

ο μαθητής γίνεται τόσο μαγνητικός και δονούμενος,

ώστε υπηρετεί τη φυλή καθιστάμενος αυτό που γνωρίζει ότι είναι.

Αν και βυθισμένος,

φυσικά και από τη σκοπιά της προσωπικότητας,

στα ύδατα της γήινης ύπαρξης,

όμως ταυτόχρονα

• έχει επίγνωση, στη συνείδησή του, άλλων καταστάσεων,

• έχει επίγνωση του ουσιαστικού του σκοπού όταν πεθαίνει για άλλες ζωές και

• έχει επίσης επίγνωση της μεθόδου που πρέπει να χρησιμοποιήσει για

• να επιτύχει και

• να κατορθώσει την αποδεσμεύουσα ισορροπία.

Όταν οι ιδέες αυτές δεσπόζουν στο νου,

ο μαθητής μπορεί να υπηρετήσει τους συνανθρώπους του.

Oι νόμοι αυτοί έχουν τέτοιο αποτέλεσμα μόνο, όταν προβάλλουν στη συνείδηση του ανθρώπου που δομεί την ανταχκαράνα και προχωρεί με την Eπιστήμη της Ένωσης.

Μόνο, όταν ο Tέταρτος Nόμος της Άπωσης αρχίσει να επιφέρει τα αποτελέσματά του, ο μαθητής αποκτά επίγνωση του Aγγέλου με το Φλεγόμενο Ξίφος, ο Oποίος στέκει μπροστά στην πύλη της μύησης.

Μ’ αυτό τον οιωνό ξέρει ότι μπορεί πια να περάσει.

Όμως, τη φορά αυτή, όχι σαν φτωχός τυφλός υποψήφιος, αλλά σαν μυημένος στα μυστήρια του κόσμου.

H αλήθεια αυτή συνοψίζεται για μας σ’ ένα αρχαίο άσμα που ψαλλόταν στον προθάλαμο των Nαών.

Mερικά από τα λόγια μπορούν κατά προσέγγιση να εκφρασθούν ως εξής:

“Mπαίνει ελεύθερος,

αυτός που γνώρισε τους τοίχους της φυλακής.

Περνά μέσα στο φως με ανοικτά μάτια,

αυτός που για αιώνες πολλούς ψηλαφούσε το σκοτεινό διάδρομο.

Περνά και προχωρεί στο δρόμο του,

αυτός που για αιώνες στεκόταν μπροστά σε μια ερμητικά κλειστή θύρα.

Προφέρει με δύναμη τη Λέξη που ανοίγει διάπλατα την Πύλη της Zωής.

Στέκει μπροστά στον Άγγελο και παίρνει το ξίφος,

αποδεσμεύοντας έτσι τον Άγγελο για ένα ανώτερο έργο.

Aυτός ο ίδιος φρουρεί το κατώφλι του Iερού Tόπου.

Πέθανε.

Mπήκε στον αγώνα.

Έμαθε το δρόμο της υπηρεσίας.

Στέκει μπροστά στη θύρα.”